Black Lodge

Bir Şeyler Eksik

2011-11-07T00:01:00.000+02:00

"Şarap alır mısın?" diye sordu Mart Tavşanı yüreklendirici bir sesle. Alice masaya bakındı, ama masada çaydan başka bir şey yoktu. "Şarap göremiyorum." dedi. "Yok zaten." dedi Mart Tavşanı. "Öyleyse ikram etmen pek kibarca olmadı." dedi Alice öfkeyle.
Lewis Carroll, Alice Harikalar Diyarında

1. Her ilişkide "bir şeyler eksik"tir mutlaka. Maazallah, ya olmasaydı? Nasıl kurtulurduk o ilişkiden? Hiçbir şeyin eksik olmadığı bir ilişki cennete benzerdi herhalde, ya da bir ütopyaya. Dahrendorf'a bakılırsa, ütopyalarla mezarlıklar arasındaki tek fark, arada bir de olsa, mezarlıklarda bir şeylerin olmasıdır.

...

13. Eksik hep vardı. Hiçbir zaman tam, bütün olmadık. Doğduğumuz anda eksiktik zaten, kendisiyle bütün olduğumuz beden bizden koparılıp alınmıştı. Dünyayı görüp tanımaya, kendi "ben"liğimizi kurmaya başladığımız andan itibaren de hep bu eksikle başa çıkmaya çalıştık. Bir türlü ayrı, bağımsız bir varlık olmayı tam olarak içimize sindiremedik, ama yaşamayı sürdürmek için başka bir yolumuz da yoktu.

...

20. Çünkü (maalesef) iktidarın kapısını açaçak olan (kilide girecek olan) anahtar, penis, yani salt biyolojik bir organ değil. Onun Yunancası, fallus. Fallus bir gösterge, görsel olarak penis üzerine kurulmuş, ama her dilde ondan ayrışıp iktidarı gösterir hale gelmiş bir işaret. O da bizde yok. Zaten aslında kimsede yok. Bazıları varmış gibi yapıyor yalnızca.

21. "Fallus bir eksiğin göstergesidir." Asla sahip olmadığımız bir şeyin göstergesi. Biz bazen o şey bizde varmış da sonradan kaybetmişiz gibi yaparız yalnızca. Kadın ya da erkek olmamız farketmez : İki durumda da fallus hep bir eksiğe işaret eder. Erkekler biyolojik olarak fallusa benzeyen bir organa sahip oldukları için, " Vardı da kaybettim." yanılsamasına düşmeleri daha kolaydır yalnızca.

22. "Fallus bir gösterge: Polisin elindeki cop, babanın tokadı, ABD'nin füzeleri. Ama bunların hiçbiri sahibindeki eksiği gidermez: Ne polis iktidara sahiptir, ne baba, ne de ABD Başkanı. O yüzden de çok tehlikelidirler: Bir eksiğe sahip olmanın tahammül edilmez farkındalığıyla, ellerindeki nesneleri akıldışı biçimlerde kullanabilirler. Bir şey öğrenmesi gerekmediği halde işkence yapan polis, durup dururken tokadı basan baba, beceriksizce güç kullanıp yüzüne gözüne bulaştıran ABD, hep o eksiği kapatmaya çalışmaktadırlar. Ama olası suçları engellemek için işkence yapan polise, "terbiye vermek" için tokatlayan babaya, ya da "demokrasi götürmek" için operasyon yapan ABD'ye anlayış göstermekte acele etmeyelim. Yüzeydeki bu "akılcı" açıklamalar, birkaç gün, en fazla birkaç yıl içinde yağan yağmurla, esen rüzgarla sıyrılıp gittiğinde geriye kalan şey aynıdır: İşkence, dayak, savaş.

2011-10-17T22:19:00.000+03:00

İnsanın Kişisel Özerkliği için CİNSEL DEVRİM

Son söz

Cinsel tutumbilim, bilimselbuluşlardan ve toplumsal süreçlerin gözlemlenmesinden, göğsünü gere gere, şusonuçları çıkarabilir: yaşamınolumlanması, öznel biçimiyle cinsel zevkin olumlanması, toplumsal biçimiyle deçalışmanın halk tarafından düzene konmasıyla, en son gelişme noktasına dekdesteklenmelidir. Kavgayı, yaşamı olumlayacak biçimde örgütlemek gerekir;bu konuda en büyük engel, insanların çektikleri zevk sıkıntısıdır.

Bu zevk sıkıntısı, zevk verendoğal süreçlerin toplum tarafından bozulmasından doğar, girişilecek bütün ortakruhsal ve cinsel eylemlerin önüne dikilecek güçlüklerin merkezini oluşturur;düzmece utangaçlık, ahlakçılık, Führer’lere gözükapalı boyuneğme falan gibibiçimlerde kendini gösterir. Tıpkı siyasette gerici olmaktan utandıkları gibiutanır insanlar güçsüz olmaktan; devrimci tutum gibi, cinsel güçlülük deerişilmek istenen ülküdür ve bütün gericiler devrimci geçinir. Ama hiç kimseyaşamda eline geçen mutluluk olanaklarını boşa harcadığını itiraf etmek,geleceğinin geçmişte kaldığını kabul etmek istemez. İşte bu yüzden, eski kuşak,gençlerdeki somut yaşam belirtileriyle kıyasıya savaşır ve yine işte bu yüzden,gençler, yaşlanınca tutucu olurlar. Hiç kimse, yaşamının çok daha iyiolabileceğini kabule yanaşmaz; eskiden olumladığını o gün yadsıdığını;arzularının gerçekleştirilmesinin bütün toplumsal sürecin yeniden örgütlenipdüzenlenmesini, sevilen bir sürü yanılsamanın ve cinsel doyumun yerine konandüzmece doyumların kaldırılıp atılmasını gerektireceğini kabule yanaşan daçıkmaz. Adları “Ana”, “Baba” olduğu için buyurgan yetkiyle çileci kuramıuygulayanlara kimse dil uzatmak istemez. Böylece herkes dıştan boyuneğer, içtenbaşkaldırır.

Ancak, yaşamın gelişmesidurdurulamaz. Toplumsal sürecin doğanınkine benzetilmesi boşuna değildir;toplumcuların “tarihsel gereklilik” dedikleri şey, yaşamın gelişmesinin doğalgerekliliğinden başka bir şey değildir. Yaşamın çileciliği, buyurgan yapılarave yadsınmaya doğru saptırılması birtakım şeyleri yeniden ortaya çıkarır belki;ama insanoğlundaki doğal güçler, doğa ilekafa eğitiminin birliği içerisinde yengiye ulaşacaktır sonunda. Gözümüzünönündeki bütün belirtiler bize, yaşamın, boyuneğmek zorunda kaldığı baskıcıbiçimlere başkaldırdığını göstermekte. “Yeni bir yaşam biçimi” uğrundagirişilen kavga, başlangıçta kaçınılması olanaksız, bireysel ve toplumsalyaşamı içeren ciddi bir maddi ve ruhsal düzensizlik biçiminde, daha yenibaşlamıştır. Eğer yaşamın sürecini anlamışsak, bu kavganın nereye varacağındankuşkumuz olamaz. Yeterince yiyecek bulan, çalmaz. Cinsel açıdan mutlu kişinin, “ahlakidesteğe” ya da doğaüstü “dinsel yaşantı ”ya gereksinimi yoktur. Yaşam, sözünüettiğimiz olgular kadar basittir; ancak yaşamaktan korkan insan yapısıylakarmaşıklaşır.

Yaşama işlevinin kuramsal vekılgısal açıdan basitleştirilmesi, üreticiliğinin sağlamlaştırılması işine,kafa eğitimi devrimi adını veriyoruz. Bu devrimin temeliyse, ancak emekdemokrasisi olabilir.

Wilhelm Reich

Biz evrende mavi küçük bir noktayız fazlası değil : Carl Sagan - Pale Blue Dot

2011-07-09T18:24:00.000+03:00

Powers of Ten

2011-07-09T18:23:00.001+03:00

Saydı Duruşu : 2001: A Space Odyssey

2011-07-09T18:22:00.000+03:00

Duyum (Sensation)

2011-06-18T00:17:00.001+03:00

Mavi yaz akşamlarında, özgür gezeceğim,
Ayaklarımın altında nemli, serin kırlar;
Başakları devşirip otları ezeceğim,
Yıkayıp arıtacak çıplak başımı rüzgar.

Ne bir söz, ne düşünce, yalnız bitmeyen bir düş
Ve yüreğimde sevgi; sonsuz, umutlu,
Çekip gideceğim, Çingene gibi, başıboş
Doğada, -bir kadınla birlikte gibi mutlu..

ARTHUR RIMBAUD

Dinle Küçük Adam (rede an den kleinen mann )

2011-06-03T15:21:00.001+03:00

"... Ben ne kızıl, ne kara, ne de beyazım. Ben Hıristiyan, Yahudi, Müslüman, mormon, poligam, homoseksüel, anarşist ya da boksör de değilim.
ben bir kadını/erkeği, onunla evli olduğumu kanıtlayan evlilik cüzdanına sahip olduğum ya da cinsel açlığımı doyurabilmek için değil, gerçekten sevip ona değer verdiğim için kucaklarım.
ben çocukları dövmem, balık tutmam, karaca ya da geyik avlamam. ama hedefi onikiden vururum.
ben briç oynamam ve öğretilerimi yaygınlaştırmak için partiler vermem. eğer öğretim doğruysa zaten o kendiliğinden yaygınlaşacaktır.
Eğer benden daha iyi hekim değilse, çalışmalarımı bir tıp yöneticisinin eline bırakmam. Ve buluşlarıma kimin hükmedeceğine ya da etmeyeceğine ben karar veririm.
ben yasal kurallara anlamlı oldukları sürece tam olarak uyarım ama aşılmışlarsa ya da anlamsızlarsa onlarla mücadele ederim. (hâkime koşma hemen küçük adam, çünkü o da dürüst bir insansa aynı şeyi yapar.)
Ben çocukların ve gençlerin bedensel aşklarını yaşamalarını ve rahatsız edilmeden tadını çıkarmalarını isterim.
ben insanların doğru dürüst dindar olmak için aşk yaşamlarını yıkacaklarına, bedenlerine ve ruhlarına zarar vereceklerine inanmıyorum.
ben senin 'tanrı' olarak adlandırdığın şeyin gerçekten var olduğunu ama senin düşündüğünden farklı, senin içinde ve dışında, vücudundaki sevgi olarak, dürüstlüğün olarak ve doğayı hissetmen olarak bir kozmik temel enerji olduğunu biliyorum...

... Sana şunu söyleyeyim küçük adam; içindeki en iyi şeylerin anlamını yitirdin. onu boğdun başkalarında, çocuklarında, karında, kocanda, babanda, annende, nerede gördüysen orada onu öldürdün. Sen küçüksün ve küçük kalmak istiyorsun küçük adam..."

-----

''seni evlilik kanunlarinin zincirlerine surukleyen nedenin; senin kirli fantazilerin ve cinsel sorumsuzlugun oldugunu bilmiyorsun''

-----

(…) bir şeyi ne denli az anlarsan, o denli çok saygı gösteriyor, onun karşısında boyun eğiyorsun. Hitler’i Nietzsche’den, Napolyon’u da Pestalozzi’den daha iyi tanıyorsun. sana göre bir kral Sigmund Freud’dan daha önemlidir. senin gibilere kişisel özgürlük değil ulusal özgürlük vaat ediyorlar. özgüven değil, devlete saygı, kişisel büyüklük değil, ulusal büyüklük vaat ediyorlar. (…)

(...)şu senin yurtsever dediklerine bir göz atalım: onlar yürümez, asker gibi uygun adım giderler. düşmandan nefret etmezler, her on yılda bir falan değiştirdikleri “geleneksel düşman”ları vardır onların. Geleneksel düşman bir on yıl sonra geleneksel dost olur, sonra gene geleneksel düşman. türkü söylemezler; askeri havalar “bağırırlar”. (…)

(…) bu yüzdendir ki, kendi mutluluğunu aydınlıktan ürken bir gece hırsızı gibi çalıyorsun. “susturun şu adamı yabancı uyruklu o! diyorsun. bırak bu sözleri küçük adam! anadan doğma bir göçmensin sen. bu dünyaya bir rastlantı sonucu gelmişsin ve geldiğin gibi, sessizce gideceksin. neden bağırıyorsun böyle biliyor musun? Korkuyorsun da ondan. (…)

Bir Şeyler Eksik

2011-05-18T17:35:00.000+03:00

Bir Şeyler Eksik

İnternetime Dokunma Deklarasyonu

2011-05-17T01:47:00.001+03:00

İnternetime Dokunma Deklarasyonu from Volkan Çelik on Vimeo.

Sansüre Hayır - No to censorship / Taksim

2011-05-17T01:46:00.000+03:00

Sansüre Hayır - No to censorship / Taksim from Dağhan İş on Vimeo.

Dünyanın En Tuhaf Mahluku

2011-05-07T16:05:00.000+03:00

akrep gibisin kardeşim,
korkak bir karanlık içindesin akrep gibi.
serçe gibisin kardeşim,
serçenin telaşı içindesin.
midye gibisin kardeşim,
midye gibi kapalı, rahat.
ve sönmüş bir yanardağ ağzı gibi korkunçsun, kardeşim.
bir değil,
beş değil,
yüz milyonlarlasın maalesef.
koyun gibisin kardeşim,
gocuklu celep kaldırınca sopasını
sürüye katılıverirsin hemen
ve âdeta mağrur, koşarsın salhaneye.
dünyanın en tuhaf mahlukusun yani,
hani şu derya içre olup
deryayı bilmiyen balıktan da tuhaf.
ve bu dünyada, bu zulüm
senin sayende.
ve açsak, yorgunsak, alkan içindeysek eğer
ve hâlâ şarabımızı vermek için üzüm gibi eziliyorsak
kabahat senin,
— demeğe de dilim varmıyor ama —
kabahatın çoğu senin, canım kardeşim!

1947

Nazım Hikmet

"Sarhoş olun"

2011-04-22T14:23:00.002+03:00

Her zaman sarhoş olmalı. Herşey bunda: Tek sorun bu. Omuzlarınızı ezen, sizi toprağa doğru çeken Zaman'ın korkunç ağırlığını duymamak için, durmamacasına sarhoş olmalısınız.

Ama neyle? Şarapla, şiirle ya da erdemle, nasıl isterseniz. Ama sarhoş olun.

Ve bazı bazı, bir sarayın basamakları, bir hendeğin yeşil otları üzerinde, odanızın donuk yalnızlığı içinde, sarhoşluğunuz azalmış ya da büsbütün geçmiş bir durumda uyanırsanız, sorun yele, dalgaya, yıldıza, kuşa, saate sorun, her kaçan şeye, inleyen, yuvarlanan, şakıyan, konuşan herşeye sorun, "saat kaç" deyin; yel, dalga, yıldız, kuş, saat hemen verecektir karşılığını: "Sarhoş olma saatidir...
Zamanın inim inim inleyen köleleri olmamak için sarhoş olun durmamacasına! Şarapla, şiirle ya da erdemle, nasıl isterseniz." *

(*) Charles Pierre Baudelaire, Paris Sıkıntısı, Çev:Tahsin Yücel, s. 85, Mayıs 1985, Adam Yayıncılık

Gündüz Vassaf, Cehenneme Övgü-Gündelik Hayatta Totalitarizm

Hayata dair her şey

2011-04-08T20:43:00.000+03:00

"Dönüşüm"e Sonsöz

2011-04-06T13:47:00.002+03:00

Dönüşüm, aile kurumunun bireyi yok edici yanlarını tüm korkunçluğuyla evrensel düzeyde yansıtan bir yazın metnidir. Daha da genelinde, çizgidışı birey-sürünün dışına çıkanı ezen toplum çatısmasını en çarpıcı biçimde dile getiren bir roman gerçekliğidir.

...

Dönüşüm, hiyerarşi ve otorite düşüncesiyle temellenen, bu amaçla sözü edilen düşünceyi önce aile kurumu içerisinde odaklaştıran toplum içersindeki bireyin tragedyasıdır. Gregor Samsa, "dönüştüğü" güne değin çeşitli kölelikler içersinde yaşamış bir toplum tekidir; işyerinde köledir; aile çevresinde köledir ve zincirleri içersinde uslu oturduğu sürece de benimsenip sevilir. Başkaldırısı bilinçaltında başlar; bu bilinçaltı, kendine uygun biçimi yaratır: Gregor Samsa'nın böceğe dönüşmesi, gerçekte artık başkalaşmasıdır. Böceğe dönüştüğü andan başlayarak, toplumun ve ailesinin ona ilişkin -onu tutsak kılan- beklentileri, artık sonuçsuz kalmaya yargılıdır; böceğin iğrençliği, çizgisi sürüyle uyuşmayan bağımsız bireyin iticiliğiyle özdeştir. Anlatıda toplumu simgeleyen aile, önceleri ümidini yitirmez; yeni Gregor'a hareket alanı sağlayabilmek için, odasının biraz boşaltılması gerekmektedir. Ama anne buna karşı çıkar ve ilginç olan, karşı çıkış gerekçesidir: "Bence en iyisi, odayı eskiden nasıl idiyse aynen öyle korumaya çalışmamızdır, böylece Gregor yine aramıza döndüğünde her şeyi eskisi gibi bulur, arada olup bitenleri unutması da o ölçüde kolaylaşır." Burada -sözde anne sevgisiyle- Gregor'un unutması istenen, onun gerçek anlamda bağımsız olabildiği zaman parçasıdır; Gregor sürüye dönebilmek için böceklikten çıkmalıdır ve sürüyle yeniden uyum sağlayabilmesi için böcek olduğu dönemi unutmalıdır. O zaman yine annesine ve babasına uyabilecektir; içinde yaşadığı topluma eskisi gibi "hizmet" edebilecektir. Gregor'un yeniden "insan" olmasından artık ümit kesildiğinde kız kardeşinin söyledikleri, bu durumu daha da vurgular: "Buradan gitmeli... tek çare bu, baba. Ama onun Gregor olduğu düşüncesini kafandan atman gerek. Bizim asıl felaketimiz, bunca zaman bu düşünceye inanmış olmamız. Fakat o nasıl Gregor olabilir ki? Gregor olsaydı eğer, insanların böyle bir hayvanla birlikte yaşamalarının olanaksızlığını çoktan anlar ve kendiliğinden çıkıp giderdi..." Kafka'nın gerçekte hemen tüm eserlerinde var olan gülmece öğesi, burada da eksik değildir: Çünkü burada sözü edilen "hayvan", asıl ya da olması gereken insandır!

Birey olmasını başaranlara düşman kesilen son toplumlar ve bu toplumların en güçlü temeli olan, çocuklarının hep iyiliğini, gerçekte ise sürekli köleliğini isteyen son aile yapıları yeryüzünden silinene değin, Kafka'nın Dönüşüm'ü geçerliliğini ve güncelliğini koruyacaktır.

Ahmet Cemal

Franz Kafka-Dönüşüm

Can Yayınları

Deniz Turkusu

2011-03-07T17:03:00.000+02:00

bugünü anlamak, yarını hayal etmek

2011-02-23T16:43:00.003+02:00

"Bugünü eleştirel bir biçimde anlamadan, ve bugünün içinde bugüne ait olmayan, aykırı, devrimci, yarına ait ama gerçek olan şeyi bulmadan, yarını hayal edemeyiz. Platon'dan Wells'e kadar ütopyacıların kabahati, bugünü bir yana bırakıp, yarını sıfırdan başlayarak, sadece kendi zihinlerinden doğacak bir kurgu olarak tahayyül etmeye çalışmalarıydı.

Bugünü eleştirel bir biçimde anlamadan, ve bugünün içinde bugüne ait olmayan, aykırı, devrimci, yarına ait ama gerçek olan şeyi bulmadan, yarını hayal edemeyiz. Wells'den Orwell'a kadar distopyacıların kabahati ise, bugünün içindeki aykırı, devrimci ve yarına ait olan şeyi yakalamadan, yarını bugünün kapkara ve bin beter bir sureti olarak tahayyül etmeye çalışmalarıydı.

Bugünü eleştirebilir, yarını tahayyül edebiliriz. Mesele kendimizin de bu bugünün ve o yarının bir parçası olduğumuzu asla unutmamakta. "

Bülent Somay-Bir Şeyler Eksik Aşk, Cinsellik ve Hayat Hakkında Bilmek İstemediğimiz Şeyler

Emek Dünyası :: 'Gıda fiyatları dünya yoksullarının katledilmesidir!'

2011-01-31T17:11:00.000+02:00

Emek Dünyası :: 'Gıda fiyatları dünya yoksullarının katledilmesidir!'

MERVE ŞEBNEM ORUÇ - Bize Verilen Yapbozun Bir Parçası Eksikti

2011-01-31T14:21:00.000+02:00

MERVE ŞEBNEM ORUÇ - Bize Verilen Yapbozun Bir Parçası Eksikti

Borges: 19 Ocak'ta Ne Olmuştu?

2011-01-19T21:38:00.000+02:00

Borges: 19 Ocak'ta Ne Olmuştu?: "İnsanın içi sızlıyor, dayanamıyorum ve düşündükçe vuruyorum kendimi imkansızlığa. Bir anlasa diyorum ah bir anlasa insanlar kimi öldürdüğ..."

Tree of Life

2010-12-16T10:31:00.001+02:00

Turgut Özben ve düşünce( Tutunamayanlar'a dair)

2010-11-21T17:29:00.001+02:00

…Onu görüyorlardı. Hiçbir şey yapmadan, aptalca bir düzen içinde yaşarken kimse görmüyordu. Sonra alışılmışın dışında en küçük bir davranışını görüyorlardı. Nasıl görüyorlardı acaba? Sizi gördük, diyorlardı. Bütün gün sadece bakıyorlardı; sonra akşam evlerine dönünce rahat koltuklarına gömülüp kimleri gördüklerinin bir muhasebesini yapıyorlardı. Önce erkek, gördüklerini anlatıyordu, sonra başkalarının görüp ona söylediklerini anlatıyordu, en sonunda da başkalarının dahabaşkalarından duyduklarını anlatıyordu. Sonra kadın başlıyordu: ona gelenlerin gördüklerini anlatıyordu. Anlatma bitince, yoruma geçiyorlardı. Birbirlerine, gördün mü? diyorlardı. Gördün mü? Peki, neden ben kimseyi görmüyorum? Görmesini bilmek gerek; bakarak dolaşmalı. Parmağını havada sallayarak; görürsünüz, dedi; hepsine. Hepiniz görürsünüz. Ben size gösteririm. Yıllarca konuşur durursunuz artık.

…

…Düşünceli görünüyorsunuz Turgut. Ne korkunç bir iftira. Beni mi düşünceli görüyorsunuz? Hiç âdetim değildir: düşünmem. Hayır, düşünceli görünüyorsunuz. Muhakkak bir sıkıntınız var. Demek yakalanmak için bir tuzak bu. Düşünceli görünüyorsunuz. Düşünmeyince kurtuluyorsunuz. Neyin var, düşünceli görünüyorsun. Bu sözden sakınmalı. Düşüncesiz de olma. O zaman da ne kadar düşüncesiz bir adam derler. Düşünün, düşünün ama durup dururken düşünmeyin. İşinizde çalışırken düşünün. Ev satın alırken düşünün. Çocuklarınızın geleceğini düşünün. Yalnız, akşam evde otururken, durup dururken düşünmeyin.

…

Böyle bir düzen içinde insan düşünebilir mi? Büyük ve güzel şeyleri demek istiyorum. Önce eşya engel oluyor, sonra şartlar: kalorifer, hizmetçi, çocuk odası. Düşünmek için kendime bir daire tutsam. İçinde, düşünmeye engel olacak eşyalardan hiçbiri bulunmayan küçük bir daire. Kapıdan girer girmez ayakkabılarımı çıkarıyorum ve düşünme terliklerimi giyiyorum. Odalardan hiçbirinin özel bir adı yok; hepsi de sadece oda. Bir odada, sandalyenin üstünde, düşünme elbiselerim duruyor. Üstümdekileri çıkarıp hemen bir dolaba kaldırıyorum ve dolabın kapağını hemen kapatıyorum. Ne dolabı olduğu belli değil; dolap işte, her şey konabilir içine. Her şey, düşünmeyle ilgisine göre adlandırılıyor, her şey düşünmeye yaradığı oranda önemli. Orada ne düşüneceğim? Kim bilir? Oraya gitmeden belli olmaz. Ne düşüneceğimi düşünürüm.

…

Oğuz Atay, Tutunamayanlar

Bat dünya bat... (Tutunamayanlar'a dair)

2010-11-21T01:08:00.003+02:00

… Dağılın! Kukla oynatmıyoruz burada. Acı çekiyoruz. Kapı kapı dolaşıp dileniyoruz. Son kapıya geldik. İnsaf sahiplerine sesleniyoruz. Ey insaf sahipleri! Ben ve Olric sizleri sarsmaya geldik. Dünya tarihinde eşi görülmemiş bir duygululukla ve kendini beğenmişçesine ve kendinibeğenmişçesinesankibizdenöncebirşeysöylenmemişçesinegillerden olmaktan korkmadan kapınızı yumrukluyoruz. Dilenciler krallığının en küstah soylusu olarak kişiliğimizi burnunuza dayıyoruz. Dinden imandan çıktık. Deli dervişler gibi saldırıyoruz. Açın kapıyı! Biz geldik! Korkudan dudağınız uçuklamasın. Öyle öfkesi yarıda geçen İngiliz kızgın genç adamları müzikli güldürüler peşinde değiliz. Sizi ağlatmaya ve burnunuzdan getirmeye geldik. Size dünyanın dörtten fazla bucağı olduğunu göstermeye geldik. Bitmez tükenmez sızlanmalarımızla ananızı ağlatmaya niyetliyiz. Ne demek oluyor incitmedensezdirmedenacıtmadanduyurmadan anlatmak Selim? Salon alkıştan inlesin! Filmin hafiyesi geldi. Kızı atının terkisine aldığı gibi dörtnala çiğneyip salonu birbirine katmaya geldi. Öfkeden boğuluyor; öfkeyle boğmaya geldi. Paçavralar içinde dolaşıyoruz Olric'le birlikte, Mehmet Siyahkalem'in resimlerindeki karasakallı keşküllü pis dilenciler gibi karartıyoruz ortalığı. Şeytanlarla elele verip elektriksüpürgeleriyletarazlanmış halılarınızın üstünde tepinmeye geldik. Çamurlu ayaklarımızla divanlarınızın yaylarını kırmaya geldik. Yakında bir plağımız çıkıyor. Bütün şoförler çalacak arabalarında. Yaslı gittik şen geldik yedi tepeden geldik aç kapıyı bezirgan bonjur demeden geldik. Gözüm kararıyor Olric: elimden bir kaza çıkacak. Ben Selim'e benzemem. Yanlış adam seçtiler beni bu işe memur etmekle. Ben özel teşebbüsüm Olric. Herkesle birlikte kalkıp herkesle birlikte oturmam. Ben Amerika'yı keşfetmiş adamım. Sağım solum belli olmaz. Doktora filan yapmadan kibrit suyu üretimine başlayıveririm. Elinizde patlarım ulan! Ağzınızı bozmayınız efendimiz. Ben öyle dergi filan çıkarıp adam başına düşen milli gelir masallarıyla avutamam kendimi. Rahmetliye saygısızlık oluyor efendimiz. Selim'in ölümüyle ilgili bir araştırma için görevlendirilen komisyona üye yaptılar beni. Aylardır belgeler peşinde koşturup duruyorlar. Benim bir yıllık memuriyetim var Olric. Ben komisyonları bilirim. İşte raporum. Daha Selim'in yazdıklarını okumadınız efendimiz. Ara raporu veriyoruz; karıştırma Olric. Komisyon üyelerini zorla bir araya getirdik. Yazı yazan kadına pek kötü bakıyorsunuz efendimiz. Gidip evinde yazsaydı Olric. Aklı başında bir insan bara yazı yazmaya gelir mi? Oturup bu adamın başını bu yana çevirmesini bekleyemem. Kalktı, garsonun yanına gitti. Bir içki daha. Kimse meseleyi doğru dürüst incelememiştir Olric. Benim raporu, görüşmeden hemen kabul ederler. Pek sanmıyorum efendimiz. Hele böyle öfkeli görürlerse sizi... Açık oturum yapacağız Olric. İlgili herkesi çağıracağız. Gene mi soldan geldin papyon kravatlı? Kelebek değil de papyon. Diliniz batsın. Aman birden içmeyiniz efendimiz.

Hepsini birden içeceğim Olric. Komisyon üyelerini çiğnemeden yutacağım. Onlar daha bir önceki toplantı tutanağını okumadan birden masanın üzerine çıkacağım. Ellerine ayaklarımla basacağım. Tutundukları son masadan da aşağıya yuvarlayacağım onları. Birer birer masanın kenarından aşağı yuvarlanacaklar ve halının içinde boğulacaklar. Kalemlerini, kâğıtlarını, camdan sigara tablalarını parça parça edeceğim. Başımda kırmızı bir mendil, ağzımda keskin bir bıçak, masanın bir ucundan bir ucuna kayacağım. Orada birdenbire topuklarımın çevresinde dönerek elimi göğsüme sokacağım ve eşek derisine pastel boyayla yazılmış raporumu kınından sıyıracağım. Bu rapor değil, bu bildiğiniz kelimelerle yazılmış bir araştırma değil. Yaşayan, nefes alan, ıstırap çeken, haykıran bir belge bu. Bu belgeyi okumayacağız Olric. Bu belgeyi, bu raporu yaşayacağız, anlıyor musun Olric? Anlamak istemiyorum efendimiz. Hayır anlamalısın. Nasıl anlamazsın Olric? Bizim dışımızda belge falan yok Olric. Bu belge biziz Olric. Ben, Turgut Özben, elle tutulur tek belgeyim ben. Yüzüme baktıkça okumalısınız beni. Aranızda durmadan dolaşacak elden ele gezecek canlı bir delil. Kendimi çerçevelere sokup gazetelerde ilan edeceğim. Duvarlara yapıştıracağım Turgut Özben’i. Cumartesi günleri öğle tatilinden sonra bayrak direklerine çekeceğim. Zarflara koyup mektup diye göndereceğim. Beni açmaya korkacaksınız. Canım insan, sana çoktandır yazmak istiyorum. İşlerim yüzünden bir türlü fırsat bulamadım. Sen de uzun süredir yazmıyordun. Merak ediyordum. Gene dayanamadım. Ben yazıyorum. Reklam filmlerine çıkacağım. Dikkat! Bu bir reklam filmi değildir. Bu filmi seyretmede herkesin çıkarı vardır. Anadolu’nun billur ırmakları arasında eski Kalkiya krallarından Disconnectum Erectal’nın sarayının kalıntıları arasındayız. Beyaz tüller arasında Günseli sizlere Işık çoraplarının reklamını yaparken…sayın dinleyiciler Turgut Özben’le on beş saniye programını sunuyoruz: önce okuyucu mektuplarını cevaplandırıyorum. Isfarla’dan MYKL rumuzuyla mektup gönderen sayın hayranım soruyor: bilmem bu gönülle ben nasıl yaşayacağım? Yetmez mi bu elem daha yıllarca mı sürsün? Yakında bitiyor sevgili dinleyicim. Piyasaya bir çıksam mesele kalmayacak. Bütün hesaplarımı yaptım. Maliyetimi çıkardım. Onlara oldukça pahalıya mal olacağım. Belli etmeden yavaş yavaş süreceğim kendimi. Olric’le birlikte karamela satacağız. Kalabalık ve candan bir satıcı topluluğu içinde yerimizi bulacağız. Bütün varımızı yoğumuzu değiştireceğiz. Kanımızı değiştireceğiz. Tozlu meydanlarda dolaşacağız. Çırılçıplak gireceğiz satıcıların arasına. Birinden beş on liraya AmerikankovboylarıaslanCinotri’nin pantolonu gibi belimize yapışık, dikişi elbette biraz baştan savma mavi bir pantolon alacağız. Bir taksinin arkasında, bagaj kapağının üstünde satılan beyaz üzerine siyah büyük kareli gömleklerden birini de sırtımıza geçireceğiz. Gömleğimizi pantolonun üstüne taşıracağız. Kayışı elbette Beyoğlu’ndaki adamdan alacağız. Bu da sorulur mu? Ne alırsan iki buçuk bir tezgahta iğneden ipliğe donanacağız. Gömleğin üst cebine, tarak, yuvarlak ve arkası desenli ayna; pantolonun arka cebine çekecek, bozuk para cüzdanı –bütün paramız pek olmayacak- mendil; yan ceplerimize kibrit, üçüncü sigarası, üzerinde kalp resmi olan tırnak keskisi, çakı, küçük bir kolonya şişesi – hani plastikten olanları var, sıkınca kolonya fışkırtıyor- ve elimizdeki küçük bir çıkının içine de az ekmek, kuru köfte, soğan, tuzluk, iğne-iplik-traş takımı, sabun ve fırça koyacağız. Saçımızı sakalımızı da uzatacak mıyız efendimiz? Gerekli değil Olric. Sonra bizi başkalarıyla karıştırırlar. Kendilerinden saymazlar. Selim’i de yanımıza alacağız. Bu nasıl sağlanacak efendimiz? Bu kadar işi başardıktan sonra bunun lafı mı olur Olric. Selim – kör – taklidi yapacak Olric. Gözlerini kapayıp başını sallayacak. Onu kullanacağız Olric. Akşamüstü işimiz bitince bir çeşmenin yanına çömelip kazandığımız paraları sayacağız Olric. Bizi gören insanların yüzlerini hatırlayıp gülüşeceğiz. Bat dünya bat diyeceğiz. Sonunda bizi kör ettin. Çok güleceğiz Olric; çok güleceğiz. Gözleri yaşarmıştı. Kaçalım buradan Olric. Elaleme rezil olacağız.

Oğuz Atay, Tutunamayanlar

sf: 542-545

(Öğretilmiş) unutkanlıktan katılımcılığa

2010-10-18T23:16:00.000+03:00

Noam Chomsky (21. yüzyıl), “Totalitarizm için şiddet neyse, demokrasi için de propaganda aynı şey.” Thomas Jefferson (19. yüzyıl-A.B.D. Başkanı), “Gazetelere bakmayan birisi, olup biteni gazete okurundan iyi bilir. Kafası yalan ve yanlışlarla doldurulanlar gerçeğe, bilmeyenlerden daha uzaktır.”
Sovyetler Birliği döneminin ünlü gazetesinin adı ‘Pravda’. Pravda, Rusça gerçek demek. Gazetede gerçekten başka her şey yazılır, rejimin başarısızlığına addedilir diye uçak kazaları haber olmazdı.
New York Times gazetesinin her sayısında şöyle bir ibare var. “All the news that’s fit to print.” (Basılmaya değer olan bütün haberler) Kim, nasıl karar veriyor hangi haberlerin “değerli” olduğuna?
Gazetelerden, medyadan, dünyada olup bitene pencere olmalarını beklemek gerçekdışı, safça beklenti. Medya tekellerinin tersini iddia etmesi inandırıcı gelmiyor. Bu kuruluşların kendilerine göre değer verdiği, önemli bulduğunu sayfalarında, ekranlarında yansıtması kaçınılmaz. Biz okurlar da tercihimizi, kendi gerçeğimize yakın gördüğümüzü seçerek yapıyoruz. Ancak sermaye ve iktidarla eklemlenip monopolleşen medyada farklı değerleri (aynı değerin farklı şekilde ifadeleri değil) yansıtan tercihlerimizin azalması sonucu McMedya imparatorluğunun tutsak tüketicileri konumundayız. Daha da ürkütücü olan, enformasyon sanayiinin kitle imha silahları kadar tehlikeli hale gelmesi, A.B.D. egemenliğinde yeni dünya düzeninin kurulmasında Nazi Almanya’sında “bilimselleştirilen” en ince propaganda yöntemlerinin seferber edilmesi.
Türümüz, ilk bilinen kitabımız ‘Gılgamış’ destanını yazana, tabletlere dökene dek, efsanelerini kuşaktan kuşağa aktardığı, binlerce yıllık sözlü tarih belleğiyle yaşadı. Peki, nasıl oluyor da bugün kamuoyunun belleğinin kıt olduğu, her şeyi hemen unuttuğu söylenince, bunu türümüze özgü evrensel gerçekmiş gibi, tasdik edercesine başımızı sallıyoruz?
Günümüzde kullanılan haber teknolojisi izleyiciyi bollukta boğmak üzerine kurulu. Özellikle ekrandan aynı anda gelen simge ve mesajlarla izleyici boğulurken, karşılaştığı bolluk önünde, bilgilendirildim diye kandırılıyor. Kıt olan belleğimiz değil. Belleğimizi duyarsızlaştıran, bilincimizi edilgenleştiren taarruzla karşı karşıyayız.
Anketler ne düşündüğümüzün değil, nasıl yönlendirildiğimizin ölçütü (“O parti mi?”, “Şu parti mi?” diye seçim yapmamız istenen anketlerde, “Hiçbir partiden memnun değilim” ya da “Bu düzen değişmeli” diye seçenek gördünüz mü? İstedikleri kalıplarına girmeyenlerimizi “Kararsızlar” kategorisine atıp, oyuna devam ediliyor).
Bu girdaba düşmeyen yeni kuşakların internet üzerinden haberleşme ağlarını oluşturmasıyla düzen daha da denetimsiz kalıyor.
Ancak bir şeyler değişebilir. Yeni teknolojiler edilgenliğimizi giderme arayışlarını mümkün kılıyor. Basında sessizliğe şartlanan okurun artık karşılıklı etkileşimle sesini duyma, duyurma olanağı var. Yeter ki çağrılsın, yeter ki çağrıya kulak versin, sorunlarımızla yüzleşebilmemizde medyayla buluşabilsin.
Yoksa gerçekleştiremediğimiz katılımcı demokrasi arayışlarından diktatörlerimizi seçtiğimiz bir düzene gitme tehlikesiyle karşı karşıyayız.
Dünyayı beterinden koruyan, sırrı çözülemediğinden kimsenin sirayet edemediği, vicdanımız.

GÜNDÜZ VASSAF

17/10/2010
www.radikal.com.tr

Moon: Ben, Ben Değilsem Ben Kimim?

2010-10-07T15:06:00.005+03:00

Yazan: Sinan Doğrul · 17 Mayıs 2010

İyi bir bilimkurgu filminde aslında bize uzak gezegenleri, bilinmeyen tehlikeleri, bu tehlikelerle baş etmeye çalışan uzay insanlarının başlarından geçen maceralardan çok; bu tür filmlerdeki altmetinlerde bahsedilen dünyadan yani başka bir deyişle kendi yaşamlarından kopan insanın kendiyle yüzleşme, kendini keşfetme, değerlendirme, kendi zaaflarıyla savaşma gibi yönlerini algılamayı, okumayı, setretmeyi daha çok seviyorum. Hatta her bilimkurgu filmiyle başlayan ve dünyadan uzaklaşarak başka evrenlere, galaksilere gitmeyi hayal eden bu yapıtlarda maksadın insanoğlunun kendini, yaşadığı Dünya’dan soyutlarken kendi içine doğru yaptığı bir yolculuğa çıkmak olduğunu da düşünüyorum. Başka bir deyişle insanoğlunun kendinden uzaklaşışını anlatan her bilimkurgu filminin aslında onun yani insanoğlunun bir çeşit kendine yaklaşmaya çalışma çabası olduğu kanısındayım. Tanımadığı, tanımlayamadığı, bilmediği yabancı, neredeyse bir hiçlikte kaybolan insanların kendilerini her defasında yeniden keşfetmeye çalışmaları seyirci için her zaman farklı bir deneyim olmuştur.

Gelecekte bir zamanda insanoğlu Ay’da “Helum 3” adlı bir radyoaktif bir madde bulur ve bu madde sayesinde dünyada herhangi bir riske girmeden nükleer enerji sağlanması da başarılır. Lunar adlı bir enerji şirketi ay yüzeyinde bulunan Helum 3’ü hasat ederek dünyaya gönderme işini üstlenmiş ve yapılan bu işin sorunsuz bir şekilde yürütülmesi için Ay’da bir üs kurmuştur. Sam Bell bu uzay üssünde çalışan tek insandır. Lunar şirketiyle yaptığı sözleşme gereği üç yıldır süren görevinin son üç haftasına sorunsuz girmiştir. Tek beklentisi Dünya’da kendisini bekleyen eşi ve çocuğuna bir an önce kavuşmaktır. Uzun süredir Dünya ile Ay arasında süren güneş fırtınası nedeniyle gezegeniyle görüntülü iletişim kuramadığından Dünya’dan kendisine gönderilen görüntü kayıtlarındaki eşi ve çocuğunun mesajlarıyla yetinmektedir. Son üç haftada her şey yolunda giderken Bell bir gün üste bir sanrı görür. Aradan belli bir süre geçtikten sonra bir kontrol görevi için uzay aracıyla ay yüzeyine çıktığında, ay yüzeyinde herhangi koruyucu elbise olmadan dolaşan başka bir kimseyi daha gördüğünde dikkati dağılan Sam Bell, aracıyla bir kaza geçirir. Kendine geldiğinde uzay üssündedir. Yardımcı robotu Grety’den bir kaza geçirdiğini öğrenir. Buna rağmen Sam Bell’in kaza yaptığı yer ile ilgili kafasında sorular vardır. Robot Grtey’e kaza yerine geri dönmek istediğini söyler ama robot bunu kabul etmez çünkü Bell’in hâlâ kazanın etkisinde olduğunu düşünmektedir. Buna rağmen Sam Bell dışarı çıkmakta ısrar eder; robot Grety’den gizli üste bir arıza çıkarır ve arızayı onarma bahanesiyle robottan dışarı çıkmak için gereken onayı alır. Üsten çıktıktan sonra kaza yerine giden Sam Bell kaza yapan uzay aracının içinde birsinin olduğunu fark eder; aracın içine girer. Aracın içindeki kişi kendisidir.

Artık uzay üssünde iki tane Sam Bell vardır. Bu iki insan uzay üssünde beraber zaman geçirmeye başladıkları andan itibaren kendi kafalarında oluşan sorulara da cevap aramaya başlarlar. Yeni olan Sam Bell bu konuda daha ısrarcıdır ve hem kendine hem de kopyasına daha çok soru sormaktadır. Bulundukları üste yaptığı araştırmalar sonunda üste sadece iki tane değil kendilerinin klonu olan çok daha fazla sayıda Sam Bell olduğunu öğrenirler. Kopyalar üretildikleri doğa gereği zihinlerinde hazır bulunan bazı bilgilerlerle uyandırılmakta, Dünya’da kendilerini bekleyen bir aileleri bir hayatları olması gibi bazı beklentilerle yaşayarak kendilerine biçilen ömrü tamamladıktan sonra eve gönderilmek bahanesiyle içine girdikleri haznede yok edilmekte, daha sonra başka bir Sam Bell uyandırılmaktadır. Öğrenilen başka bir şey de sürekli güneş fırtınası bahanesiyle kurulamayan görüntülü bağlantının aslında Ay üzerinde kurulan sinyal engelleyiciler tarafından kesiliyor olduğudur. Ama bu defa işler yolunda gitmememiştir ve klonlar bir tesadüf eseri uzay üssünde dönen oyunu fark etmişlerdir. Fakat film ilerledikçe üste eski olan Sam Bell hastalanmaya başlar. Ya kendine biçilen, kendi için öngörülen yaşam süresinin sonuna gelmiştir ya da ay yüzeyinde ortaya çıkan radyasyona maruz kalmıştır. Bu arada Dünya’daki Lunar şirketi yetkilileri ay yüzeyinde bir problemle karşılaştıklarını hissettiklerinden Ay’a bir kontrol ekibi gönderirler. Bu kontrol ekibi Ay’a vardıklarında işleri yoluna koymak için iki klonu da büyük ihtimalle öldüreceklerdir. Bu nedenle her iki Sam Bell de bulundukları yerden bir şekilde kurtulup Dünya’ya dönmek için planlar yapmaya başlarlar.

Moon’un, insanın varoluşuna dair anlatmaya çalıştığı ucu açık bir hikâyesi var. Her defasında doğup büyüyüp toplumun bize yapmamızı söylediği görevleri yerine getirip sırf bu görevleri yerine getirmek adına aslında sadece bir kere yaşayabildiğimiz hayatı nasıl ziyan ettiğimizi anlatmaya çalışan bir film Moon. Eğer herkes gibi yapıp sizden öncekiler gibi davranarak yaşarsanız aslında hiç yaşamamış olursunuz. Yaşadığınız hayat da aslında bir illüzyondan ibaret olur. Belki de adına hayat denilen şey insanoğlunun kendi kendine tanrılık taslamasından başka bir şey değildir. Hayat her defasında hep birbirine benzeyen bireyler yaratmayı ve onlara hükmetmeyi çok sever. Ama ne ilginçtir ki hayatı var eden insanoğlu ancak hayat denilen bu kısır döngünün o amansız çemberini kırmaya başladığı anda insan olmaya da başlar. Bu da insan denilen bu tuhaf mahlûkun en amansız çelişkilerinden biridir.

Her toplumsal düzen bireyin farklılıklarına saldırırken bireyler arasındaki farklılıkları en aza indirgemeye çalışır. Toplumlar ortak amaçlar yaratır ve bireyin bu ortak amaçlara inanmasını ister. 21. yüzyılda toplumların, devletlerin ve ekonomilerin birbirlerine benzeyen bireyler yaratmaları yaşanılan süreçte bir amaç mıydı yoksa bir sonuç muydu; tartışılır. Ama genelde yaratılan “hız” toplumlarında ortaya konulan iş bölümünden geriye insana yaşayacak, kendi olma fırsatı verecek bir alan bırakılmamıştır. Yaşamını kazanmak için çalışan insan en başta çalışma hayatına artı değer katma işini her ne kadar kendi için yapıyor gibi görünse de değişen, gelişen üretim anlayışında “iş” ve işin beraberinde getirdiği kâr, insan yaşamının da önüne geçmiş, emeği üreten, emek sarf ederek değer yaratan bireyse bu işleyişin nesnesi haline dönüşüvermiştir.

Yüzyılımızda dev şirketler için insan, kârın ortaya çıkması için oluşturulan sistemin sadece bir parçasıdır. Doğar, büyür, sistemin öngördüğü biçimde eğitilir, istihdam edilir ve kullanılmaz hale gelince de devredışı bırakılır. Bu yüzyılda sistemin insana olan yaklaşımı gerek teknolojik, gerekse bilimsel anlamda çok daha karmaşık, mekanik ve acımasızdır. Bu anlamda insanoğlu çok ciddi bir düzleştirme hareketinin içindedir. Bireyin kendisinde yaratılan tüketim istekleri yaşamın her alanında olmazsa olmaz bir koşul olarak ortaya çıkarken popüler değerler, takip edilen masal tavşanı misali, yüz milyonlarca insanı peşinden koşturur. Günübirlik değerler gündeliği hem ticari bir ürüne dönüştürür hem de toplumsal değerler anlamında yığınları yeterince meşgul eder.

Genel olarak sınırlarını çizmeye çalıştığım bu yüzyılın toplumsal üretim biçiminin yine topluma yönelttiği tüm bu etkilerin en sarsıcı olanı bence az önce bahsettiğim “düzleştirme” çabasıdır. İnsanlar birbirlerine benzemekte, benzetilmekte ve bu günümüz için neredeyse bir normal olma kriteri olarak kabul edilmektedir. Bu anlayış da ortaya sözde beklentileri, yapay umutları ve en vahimi sahte hayatları olan yığınları ortaya çıkarmaktadır. Bu benzerlik meselesine dair başka bir gönderme de Matrix’in kendini kopyalayan ajan Smith ile yapılmıştı.

Moon’daki bu klonlama hadisesi ister anlatılan yüzyılın başka bir deyişle geleceğin üretim anlayışına eleştirel bir gönderme olarak kabul edilebilir istenirse de günümüz üretim anlayışında üretim sistemin en önemli öznesi olan emek veren insan figürüne sistemin bakışındaki yanlışı eleştirme adına bilimkurgusal bir yorum olarak algılanabilir. Her nasıl algılanırsa algılansın Moon çok uzakta, yabancısı olduğumuz bir mekân olan Ay’da geçen bir hikâyeyi anlatırken insanı, günümüzü ve bugün yaşam için çok önemli olan bir konuyu tartışmaya açıyor ve meselesini, anlattığı hikâyeyi, o hikayenin geçtiği atmosferi ve karakterini başarıyla yaratırken amacına, izleyicinin dimağında bazı soru işretleri yaratarak ulaşmış gibi görünüyor.

http://www.bakiniz.com/moon-ben-ben-degilsem-ben-kimim/

Mısra 433 ve sonrası: Her kılında bir mızıka bulunan Deccal'ın

2010-09-18T02:20:00.004+03:00

...

Selim ne yapabilirdi? İnsanlar doğru yoldan ayrılmıştı ve "mücazat ve mükafat" ın gene ortaya çıkması gerekiyordu. İsa'nın ikinci gelişinin de geciktiğini görünce, birden ortaya çıktı ve insanlara şöyle buyurdu:

Ne yazık onlara ki çıkarlarına dokunulmadıkça doğru yola gitmezler ve Allah'ın kendilerine sunacağı nimetleri bilmezler.
Ne yazık onlara ki kalpleri temiz olmadığı için herkesi kötü sanırlar ve günahsıza ve günahkara bir fark gözetmeden kötülük ederler.
Ne yazık onlara ki duygulu çekingenliği korkaklık, samimiyeti yaltaklanma ve yardımı bir baskı sayarlar.
Ne yazık onlara ki kendilerine açılan saf bir kalbi zaaflarından istifade edilecek, istismar edilecek bir akılsız sayarlar.
Onların, geleceği yaratan insanlar arasında yeri yoktur.
Unutulacaklardır.

Bir gün bütün değer yargıları değişecek ve yargılananlar yargıç, eziyet edenler de suçlu sandalyesine oturacaklardır ve onlar o kadar utanacaklar, o kadar utanacaklardır ki utançlarının ve suçlarının ağırlığı yüzünden ayağa kalkamayacaklardır.

O zaman, akıllı ya da akılsız bütün ezilenler, yani bizim caddedeki insanların çoğu, yani öcü geliyor diye küçükken beni korkuttukları çolak ve topal Deli Rüstem ile ben ve benimle birlikte bar kızı Leyla kendisine yüz vermedi diye intihara teşebbüs ederek beynine iki kurşun sıkan fakatancak kafatasını delerek alay edenlerden kurtulmak için bütün hayatınca yolda kalpak giyerek dolaşmak zorunda kalan meyhaneci Hızır ve onunla birlikte ortaokulda kekemeliği ve garip mistik düşünceleriyle arkadaşlarının alay konusu olan ve şimdi havagazıyla intihar ettiği için ölmüş bulunan ve evlerindeki şecere ağacında taze yağlı boyayla yeni boyanmış yeşil, titrek bir yapraktan ibaret kalan Ercan ve Ercan'la birlikte annesi Rus babası İtalyan olan ve sınıfta ve bahçede paltosunu hiç çıkarmayan ve daima gözlüğü ve paltosuyla ilkokul birinci sınıf çoçuklarıyla top oynayan ve gavur diye ve kambur diye horlanan Altan ve Altan'la birlikte zeki ve siyah gözleriylr bana hep muhabbetle bakan ve yedi kardeşiyle ve annesiyle ve babasıyla ve teyzesiyle ve dayısıyla Evkaf apartmanının en üst katında labirent gibi karışık koridorlardaki yüzlerce odadan sadece birinde oturan ve sınıf birincisi olduğu halde ilkokuldan sonra elektrikçi çıraklığına başlayan Osman ve onunla birlikte bütün gülünçlüğüne rağmen aşağılığı sefaletinden ve sefaleti aşağılığından ileri gelen mimar Cemil ( Uluer) Turan ve Mimar Cemil'le birlikte sakat olduğu için hiç yürümeyen ve hep altını kirleten ve misafirler görmesin diye ve sosyetik annesi rahatsız olmasın diye yaz kış balkonda tutulan ve hep bağıran ve altına yapan ve güzel yüzüyle ve akıllı sözüyle büyüleyen ve balkonda yerde kendini oradan oraya atan zavallı Ayhan ve onunla birlikte bodrum katta evdeki yedi ve bahçedeki yirmi yedi kedisiyle yaşayan ve kimseye zararı dokunmayan ve ölmüş kocasını unutamayan Rus madam ve madamla birlikte yirmi iki yaşında veremden ölerek bizleri ve ailesini elemlere boğan ve Albay Sait Beyin biricik oğlu ve liseden dört defa kovulmuş olup sanatoryumdan altı kere kaçan ve yağmurlu bir ilkbahar akşamı hastaneden son kaçışında ıslak elbiselerini çıkarmaya fırsat bulamadan kanla boğulan Ertan ve onunla birlikte basit bir kamyon şoför muaviniyken lastik karaborsasından zengin olarak genç yaşında kumar denen illete tutulan ve bu uğurda servetini ve dostlarını kaybeden ve karısı ve kızı ve oğlu tarafından terkedilen ve meteliksiz kalan ve bir gün bir kahve köşesinde kendini vuran ve eski ve samimi aile dostumuz Orhan ve Orhan Beyle birlikte, Orhan Beyle birlikte olmaktan muhakkak gurur duyacak olan ve elkapısından dünyaya gözlerini açıp ve kaderi ve mesleği hizmetçilik olan ve komşumuz Saffetlerin üçüncü hizmetçisi Kezban yargıç kürsüsünde bulunacağız.

Mahkemede, suçlu sandalyesinde, bilerek ya da işledikleri suçları bilmek zahmetine katlanacak kadar dahi düşünmediklerinden bilmeyerek, eziyet eden, hör gören, aşağılayan, ihmal eden, aldırmayan, unutan, kötüleyen, alay eden, ıstırabı paylaşamayan, insanlar arasına duvarlar çeken, küçümseyen, çaresiz bırakan, yalnız bırakan, terkeden, baskı yapan, istismar eden, ezen, cesaret kıran, iyilik etmeyen, değer vermeyen, kalbi temiz olmayan, doğruyu yanlış gösteren, yanlışı doğru gösteren, samimiyetsiz, insafsız, korkutan, yanına yaklaştırmayan, başkasının yaşama hakkına saygı duymayan ve kendinden memnun olabilmek için her davranışı meşru sayan onlar, yani bizim küçük kalabalığımızı hava sızdırmayan tabakalar halinde üst üste saran, nefes almamızı dahi engelleyen, yani mahallemizin bütün bileği kuvvetli ve içi boş küçük kabadayıları ve onların büyük ortakları, yani esasında sayıca üstün olanlar, yani her zavallıdan daima bir rütbe bir kademe bir sınıf yukarıda olanlar, yani şekilsiz hüviyetleriyle daima vuran ve kaçınabilenler, yani hem ezip hem de ezdiklerini kabul etmeyenler, yani bir mertebe aşağıdayken ezilen ve bir derece terfi edince ezenler, yani çırağını, birşeyler öğretmesine karşılık her zaman döven ve ona insan muamelesi etmeyen ustalar, muavininin başına vuran şoförler ve onlarla birlikte memurlarına dalkavukluk ettiren amirler, duygusuz amirlerle birlikte garsonlara paralarıyla orantılı olarak bağıran müşteriler ve kaba müşterilerle birlikte hakkını arayanlara yumruklarını gösteren görevliler ve yetkilerini kötüye kullanan görevlilerle birlikte bilgisizin bilgisizliğini suratına çarpan ve ondan bir kelime fazla bilen bilgiçler, yani öğrenmek isteyen herkese eziyet eden öğreticiler ve onlarla birlikte bilgisizlerin bilgisizliğine gülen onlardan daha bilgisizler ve cahillerle birlikte her değişik davranışa saldıran şekilsiz kalabalık ve kalabalıkla birlikte onlara alkış tutanlar ve onlarla birlikte her tartışmada en bayağı usullerle haklıyı haksız çıkaranlar ve onlarla birlikte her savaşta kazananı tutanlar ve onlarla birlikte kimseye zararı olmayan zayıfları ezerek kuvvetli olma duygusunu tatmin edenler ve onlarla birlikte her zaman ve her yerde her sınıftan ve her ideolojiden ve her düşünceden insanlar arasında daima ön safa geçerek aslan payını kendilerine ayıranlar ve ayırır ayırmaz insanlarla aralarına aşılmaz duvarlar örenler ve böylelerine her zaman haklı çıkarıcı bahaneler sebepler yasalar kurallar sınıflamalar bulup çıkaranlar yani her zaman insanları insanlardan ayıranlar ve onları birbirlerine düşman edenler ve onlara körü körüne uyan kalabalıklar ve gerçeği boğanlar ve onlarla birlikte insanı bu koca dünyada yalnız bırakarak arkadaşlık dostluk sevgiyle uzatacakları sıcak bir elleri olmayanlar yani elsiz gözsüz akılsız kalpsiz ve kansız gerçek sakatlar yani onlar onlar onlar onlar onlar onlar... karşımıza oturacaklar.

Ve biz onlara diyeceğiz ki:

Hesaplaşma günü geldi. Şimdiye kadar yalnız din kitaplarında yargılandınız. Biz fakirler, zavallılar, yarım yamalaklar, bu kitapları okuyup teselli olurken içinizden güldünüz. Ve çıkarınıza baktınız. Hatta gene sizlerden, sizin gibilerden, büyük düşünürler çıktı ve bu kitapların bizleri uyuşturmak için yazıldıklarını ileri sürdüler. Biz zavallılar, ya bu düşüncelerden habersiz kaldık, ya da bunları yazanları bizden sanarak alkışladık. Yani uyuttular alkışladık, uyandırıldık alkışladık. Her ne kadar bugün siz suçlu, biz yargıç sandalyesinde oturuyorsak da gene acınacak durumda olan bizleriz. Esasında, sizleri yargılamaya hiç niyetimiz yoktu; sizin dünyanızda, o dünyayı bizlerin sanıp yaşarken, hepinize hayrandık. Sizler olmadan yaşayabileceğimizi bilmiyorduk. Ayrıca, dünyada gereğinden çok acıma olduğuna ve bizim gibilerin ortadan kaldırılmamasının sizlerin insancıl duygularına bağlandığına inanmıştık. Bu çok masraflı dünyada bir de bizlere bakmanız katlanılması zor bir fedakarlıktı. Arada bir bize benzeyen biri çıkıyor ve artık yeter diyordu. Onunla birlikte bağırıyorduk: artık yeter! Bazen kazanıyorduk, bazen kaybediyorduk ve sonunda her zaman kaybediyorduk. Onlar da sizler gibi onlardı. Düzeni çok iyi kurmuştunuz. Hep bizim adımıza, bize benzemeyen insanlar çıkarıyorduk aramızdan. Kimse bizim tanımımızı yapamıyordu ki biz kimiz bilelim. Gerçi bazı adamlar çıktı bizi anlamak üzere; ama bizi size anlattılar, bizi bize değil. Tabii sizler de bu arada boş durmadınız. Bir takım hayır kurumları yoluyla hem kendinizi tatmin ettiniz, hem de görünüşü kurtarmaya çalıştınız. Sizlere ne kadar minnettardık. Buna karşılık biz de elimizden geleni yapmaya çalıştık: kıtlık yıllarında, sizler bu dünyanın gelişmesi ve daha iyi yarınlara gitmesi için vazgeçilmez olduğunuzdan, durumu kurtarmak için açlıktan öldük; yeni bir düzen kurulduğu zaman, bu düzenin yerleşmesi için , eski düzene bağlı kütleler olarak biz tasfiye edildik (sizler yeni düzenin kurulması için gerekliydiniz, bizse bir şey bilmiyorduk); savaşlarda bizim öldüğümüze dair o kadar çok şey söylendi ki bu konuyu daha fazla istismar etmek istemiyoruz; bir işe, bir okula, müracaat edildiği zaman fazla yer yoksa, onlar kazansın, onlar adam olsun diye biz açıkta kaldık; yani özetle, herkes birşeyler yapabilsin diye biz, bir şey yapmamak suretiyle, hep sizler için birşeyler yapmaya çalıştık. Bütün bunlar olurken bir takım adamlar da anlayamadığımız sebeplerle anlayamadığımız davalar uğruna yalnız başlarına ölüp gittiler. Böylece bugüne kadar iyi (siz) kötü (biz) geldik. Bize, sizleri, yargılamak gibi zor ve beklenmeyen bir görev ilk defa verildi; heyecanımızı mazur görün.

Aramızda hukukçu olmadığı için söz uzatılmadı, sanıkların kendilerini savunmalarına izin verilmedi. Gereği düşünüldü. Sanıkların ellerinden başarılarının alınmasına oybirliğiyle karar verildi.

O.Atay
Tutunamayanlar

Mısra 263 : Hayattan yok çıkarım

2010-09-17T03:46:00.003+03:00

Selim'in içgüdüleri iyi gelişmemişti. Çıkarını pek bilmezdi. Oysa... çıkarlarını düşünmeyenler unutulacaklardır. Her olayda bir kenara çekilenler gerçekten de bir kenarda kalacaklardır. Yaptıkları işlerin gizli kalmasını isteyenler, bunda başarıya ulaşacaklardır. Kimse, onların varlığıyla tedirgin olmayacaktır. Bir gün öldükleri zaman, arkalarında küçük bir iz, bir anı, bir gözyaşı, bir eser bırakmadan yok olacaklardır. Gazetedeki ölüm ilanı bile, yedinci sayfada bir kenarda kalacak, kimsenin gözüne çarpmayacaktır. Hayattan çıkarı olmayanların, ölümden de çıkarı olmayacaktır. Ölüm bile onların adlarını duyurmaya yetmeyecektir. Herkesin mezarında güller ve menekşeler büyürken, onların mezarlarını otlar bürüyecektir. Mezarları bir kenarda kalmasa bile, büyük ve muhteşem anıtların arasına sıkışıp kaybolacaktır. Cennetteki muhallebicide de garson onlarla ilgilenmeyecektir. Ağız tadıyla bir keşkül yiyemeden masadan kalkacaklardır. Gene de garsona bir bahşiş bırakmak zorunda kalacaklardır. Hayattan çıkarı olmayanların hayatı, çıkmaza sürüklenecektir. Kendini beğenmişliğin cezasını daha bu dünyada çekmeye başlayacaklardır. Sıkıntılarını kimseyle paylaşmasını bilmedikleri için, yalnız başlarına ıstırap çekeceklerdir. Duygu alışverişinden nasipleri olmayacaktır. Duygusuz, hareketsiz, tatsız bir hayat yaşadıkları sanılacaktır. Istırapları, ne yüzlerindeki çizgilerden, ne de saçlarının beyazlaşmasından anlaşılacaktır. Çektikleri acılarla, yüzlerinin buruşmasına, saçlarının beyazlaşmasına izin verilmeyecektir. Güldükleri zaman sevinçli, ağladıkları zaman kederli oldukları sanılacaktır. Hayattan çıkarları olmadığı da asla kabul edilmeyecektir. Böyle bir yanlışlığa düşülmeyecektir.

Aslında, hayattan çıkarları olduğu ispat edilecektir; çıkarlarını korumak için canları çıktığı halde, bunu beceremedikleri için, çıkarlarıyokmuşdabirşeybeklemiyormuşçasınagillerden göründükleri yüzlerine vurulacaktır. Onlar da bu saldırılara bir karşılık bulamayacaklardır. Kendilerini yokladıkları zaman, bütün ileri sürülenlerin gerçek olduğunu, hayatlarını boş yere harcadıklarını, ne yazik ki artık çok geç kaldıklarını onlar da açık ve seçik olarak göreceklerdir. İşte o anda dahi, delice bir harekette bulunmalarına, anlamsız bir hayatı anlamlı bir şekilde bitirmelerine göz yumulmayacaktır. Kendilerini öldüremeyeceklerdir. Onlara anlatılacaktır ki, böyle bir davranış bütün yaşantılarıyla çelişki içindedir, gerçekle bir ilgisi yoktur: kendilerini öldürürlerse, onlar hakkında varılan isabetli yargıları çürütmek için gene boş bir çaba göstermiş olurlar. Bu hiçbir şeyi değiştirmez. Onlar, bu rezilliğe de katlanarak sürünmeye devam edeceklerdir. Hayatlarıyla yanlış olanların ölümleriyle doğru olmalarına imkan var mıdır? Hayattan çıkarı olmamak, hem Tanrının hem de insanların gözünde affedilmez bir suçtur; gelişip yayılmaması için gerekli her türlü tedbir alınacaktır. Bütün tarih, bütün iktisat, bütün sosyoloji, bütün psikoloji, kısaca bütün lojiler, hayatın çıkarcılığa dayandığını göstermek için yırtınacaklardır, yırtınmalıdırlar. "Ben çıkarıma bakarım" diyeceksiniz, bunun için "Babamı bile tanımam" dyeceksiniz. Kimseyi tanımayacaksınız; hele hayattan çıkarı olmayanları hiç!

O.Atay
Tutunamayanlar

Trainspotting by Danny Boyle

2010-09-10T22:40:00.003+03:00

Choose Life. Choose a job. Choose a career. Choose a family. Choose a fucking big television, choose washing machines, cars, compact disc players and electrical tin openers. Choose good health, low cholesterol, and dental insurance. Choose fixed interest mortgage repayments. Choose a starter home. Choose your friends. Choose leisurewear and matching luggage. Choose a three-piece suit on hire purchase in a range of fucking fabrics. Choose DIY and wondering who the fuck you are on Sunday morning. Choose sitting on that couch watching mind-numbing, spirit-crushing game shows, stuffing fucking junk food into your mouth. Choose rotting away at the end of it all, pissing your last in a miserable home, nothing more than an embarrassment to the selfish, fucked up brats you spawned to replace yourselves. Choose your future. Choose life… But why would I want to do a thing like that? I chose not to choose life. I chose somethin’ else. And the reasons? There are no reasons. Who needs reasons when you’ve got heroin?

… So why did I do it? I could offer a million answers - all false. The truth is that I’m a bad person. But, that’s gonna change - I’m going to change. This is the last of that sort of thing. Now I’m cleaning up and I’m moving on, going straight and choosing life. I’m looking forward to it already. I’m gonna be just like you. The job, the family, the fucking big television. The washing machine, the car, the compact disc and electric tin opener, good health, low cholesterol, dental insurance, mortgage, starter home, leisure wear, luggage, three piece suite, DIY, game shows, junk food, children, walks in the park, nine to five, good at golf, washing the car, choice of sweaters, family Christmas, indexed pension, tax exemption, clearing gutters, getting by, looking ahead, the day you die.

'Zorunlu askerlik', militarizmin temeli...

2010-09-02T20:08:00.000+03:00

Tek tip askerlik projesi, zorunlu askerlik konusunda zaten var olan tartışmaları körükledi. Henüz askerliğini yapmamış olan üniversite mezunları ve öğrencileri, endişe ve tepkilerini daha yaygın şekilde dile getirmeye başladılar,buna paralel olarak bedelli askerlik tartışmaları da yeniden gündeme geldi. Ahmet İnsel,dün, Radikal’deki köşesinde, askerlikte statü konusunu değerlendiren bir yazı yazdı. Okumuş ve paralı gençlerin, kısa dönem askerlik, bedelli askerlik gibi taleplerini bir ‘statü’ talebi olarak değerlendirdi ve eleştirdi.
***
‘Zorunlu askerlik’ militarist düşünce şeklinin topluma benimsetilmesinin en geçerli yöntemleri arasındadır. Bütün topluma, bütün erkeklere verilmek istenen mesajın özü şudur: “Hangi eğitim düzeyinde olursanız olun, sivil hayatta hangi statüde olursanız olun, asker sizin üstünüzdür ve en küçük rütbeli subay-astsubay bile sizi bir emir komuta zinciri altında idare eder.”
Askerlerin dokunulamaz ve erişilemez statülerinin ortalama vatandaşa benimsetilmesi amaçlandığı için, zorunlu askerlik, militarizmin elinden kaçırmaya kolay kolay razı olamayacağı bir ayrıcalıktır. Bedelli askerliğe bu kadar karşı çıkılmasının arka plandaki nedeni de budur.
***
‘Okumuş’ gençlerin hegemonik ve ezici militarist kültürün karşısında,yedek subaylık,kısa dönem askerlik gibi seçeneklerinin olması,askerin toplum üzerindeki koşulsuz hegemonya idealine ters düşüyor.Şu an gündemde olan ve herkesin (9 ya da 12 ay) tek tip askerlik yapmasını,yedek subaylığın da kaldırılmasını öngören proje, militarizmin hegemonyası temelinde kurgulanmış bir proje.
Bu proje,gençler arasındaki statü farklılıklarını azaltıcı bir girişim gibi gösterilse de, asıl mesele,askerlerin toplumun geri kalanına karşı sahip oldukları statü üstünlüğünün bir kez daha tescillenmesi ve perçinlenmesi.
Tek tip askerlik, ancak,askeri elitle toplumun geri kalanı arasındaki hiyerarşik uçurumun genişletilmesi sonucunu verir. Tek tip askerlik, militarizmin, ‘sen avukat da olsan, mühendis de olsan, mimar da olsan,sanatçı da olsan,akademisyen de olsan, 5 yabancı dil de bilsen, en alt rütbeli asker bile senin üstündedir’ mesajını üniversite mezunlarına empoze etmek için daha geniş bir zaman dilimi elde etmesini sağlar.
Eşitlikçilik; militarizm karşısında eşit koşullarla teslim olmanın zeminini hazırlayarak değil sivilleşmeyle olur,zorunlu askerlikten adım adım uzaklaşmanın yollarını geliştirerek olur. Militarizme göre toplumdaki tek ayrıcalıklı statü askerlik, tek anlamlı statü farklılığı da asker olanlarla toplumun geri kalanı arasındaki farktır.
***
Askerliğin kısaltılması,bedelli askerlik vb. konularki en yaygın itiraz, ‘asker sayısının yetmemesi’. (Asker yetersizliği de gerekçe gösterilerek gündeme getirilen herkesin 9/12 askerlik yapması yönündeki projenin asker sayısını arttıracak değil azaltacak olması da bu bağlamda ayrıca şaşırtan bir paradoks).
Orduda ‘posta’ adı verilen, subayların ve hatta ailelerinin hizmetine koşulan binlerce asker olduğunu biliyoruz. Şoför, aşçı, berber, hatta subay eşlerinin hizmetindeki ‘asker’ kuaförler vatan savunmasına mı hizmet ediyor? Orduevlerinde garson olarak kullanılan askerlerin sayısı kaçtır?
Tek tip askerlik için ortaya koyulan argümanlardan biri de ‘eğitimli insan gücünden daha fazla yararlanma isteği’. Peki, eğitimli insan gücünden daha fazla yararlanılması ne anlama geliyor? Mimarlar, mühendisler, avukatlar, sanatçılar, akademisyenler 3 ya da 6 ay daha uzun süre askerlik yaptıklarında, ülkenin güvenliği açısından birşey mi kazanılıyor?
3 ya da 6 ay daha uzun süre askerlik yapan avukat, PKK konusunda dahiyane bir çözüm mü üretiyor askerliği sırasında? Ya da zorunlu askerlik görevini yapan bir mimar,Türk ordusunu dünyanın en güçlü orduları arasına sokan özel bir silahın çizimini yaparak Türkiye’yi dünya lideri haline mi getiriyor? (Türkiye’de, bundan çok uzun yıllar önce üniversite mezunlarına askerlik yerine Anadolu’da öğretmenlik yapma seçeneğinin sağlandığını hatırlamakta da bu bağlamda yarar var.)
Eğer ‘eğitimli insan gücünden daha fazla yararlanmak istiyoruz’ cümlesini seven bir kurum, o eğitimli insan gücünü aylar boyunca (bilgisayar erişimine de sahip olamadığı) bir alana yerleştiriyor ve o alanda ondan izmarit toplamak, patates soymak, çukur kazıp doldurmak, kuş uçmaz kervan geçmez yerlerde nöbet tutmak, santral memurluğu, kantincilik gibi faaliyetlerde yararlanıyorsa, bu ironik bir tablodur. Eğer mühendislerin, avukatların, mimarların, akademisyenlerin asker çocuklarına özel ders vermesi, ‘eğitimli insan gücünden yararlanma’nın ve ‘ülkeyi düşmana karşı savunmanın’ zorunlu yolu olarak algılanıyorsa ortada çok ciddi bir mantık sorunu vardır.
Türk Silahlı Kuvvetleri’nin çeşitli ihtiyaçlarını diğer kamu kurumları gibi maaşlı kadrolarla gidermek yerine, tam bir angarya anlayışı içinde (üniversite mezunu olan ya da olmayan)askerlere ‘ücretsiz hizmet’ yaptırma yolunu benimsemiş olması üzerine birçok söz söylenebilir... Angaryanın anayasaya aykırı olduğu,bunlardan sadece bir tanesi.
***
Zorunlu askerlik, ‘millet-devlet’, ‘millet-ordu’ ilişkisinde ordunun üstünlüğünü/önceliğini bilinçaltımıza kazıyan bir boyuta sahip. Genelkurmay Başkanlığı ‘güçlü ordu’ sözünü üste yazarak altına ‘güçlü devlet’ sloganını boşuna eklemiyor. Orada bir hiyerarşi söz konusu. ‘Güçlü ordu olmadan güçlü devlet olmaz.’ sloganı boşuna tercih edilmiyor
‘Güçlü ordu’yu, milletin ve devletin üstünde gören zihniyetle, ‘zorunlu askerlik’ arasındaki bağın toplum tarafından ne oranda algılandığını bilmemiz zor. Ama komutanlar bunu çok iyi biliyorlar.
Duyuru panolarına ve bilboardlara asılan o afişler tesadüf değil...

Oral Çalışlar
01.09.2010
www.radikal.com.tr

Askerlik hizmeti ve eşitlik ilkesi

2010-09-02T19:56:00.002+03:00

Türkiye, toplumsal statü çatışmalarının iktisadi-sosyal temelli sınıf çatışmalarına baskın olduğu bir toplumdur. Statülere son derece önem verilir.
Statü, bir kişinin diğerlerine karşı sahip olduğu fiili konumdur. Kişinin kendini nasıl konumlandırdığıyla ilgili değildir. Diğerlerinin, kurumun veya toplumun o kişiyi hangi konumda gördüğüyle ilgilidir. Bu konum bazen yasalarla pekiştirilir.
Toplumsal statülerin çatışması, sınıf mücadelelerinden farklı olarak, ufkunda eşitliğin yer almadığı mücadelelerdir. Statü toplumunda mücadele, statünün korunması ile o statünün sağladığı imkânların el değiştirmesi hedefleri arasında cereyan eder. Toplumsal statü, güç ve itibar sağlar. İtibarlı olunduğu için mi güç elde edilir yoksa güçlü olunduğu için mi itibarlı olunur? Bu soruya evrensel bir yanıt vermek zor. Sorunun doğru yanıtını somut durumda statünün nasıl işlediği belirler. Statü toplumlarında muhafazakârlık doğal olarak ağır basar. Söz konusu olan kültürel bir muhafazakârlıktan ziyade kurumsal muhafazakârlıktır.
Kadim ve koyu bir statü geleneğinde toplumsal mücadeleler sonucunda radikal bir kopuş yaşamadan inşa edilen Türkiye toplumunda bugün dahi birçok büyük toplumsal tartışmanın arka planındaki ana tema statülerdir. Kişiler ve gruplar genellikle hak değil ayrıcalık mücadelesi verirler.
Statü toplumunda ortak görevler de statülere göre belirlenir. Ortak görevlerin içinde vergi vermek, eğer varsa zorunlu askerlik hizmetini yapmak en başta gelenleridir. Vergi konusunu başka bir yazıda ele almak üzere, şimdilik bir kenara bırakalım. Zorunlu askerlik tartışmasını ele alalım.
Geçtiğimiz günlerde gündeme gelen zorunlu askerlik hizmetinde değişiklik tasarısı karşısında sergilenen tepkiler, statü toplumunun tüm özelliklerini sunuyor. Genelkurmay Başkanlığı’nın tasarısı, statü toplumuna özgü olan yedeksubay veya er olarak askerliğini yapma ayrımını kaldırıyor. Bu ‘tek tip askerlik’ hizmeti projesine karşı, yedek subay olma, dolayısıyla kısa dönem askerlik yapma hakkını kaybedecek olan kesimlerden eleştiriler yükseldi. Çok farklı siyasal görüştekilerin üzerinde anlaştıkları olgu, ‘üniversite mezunu ile ilkokul mezunu’nun aynı rütbeyle ve aynı süre, -9 ay- askerlik yapacak olmasının akademik hayata darbe vuracak olması.
9 ay elbette kısa bir süre değil. Ama bunun herkes için gereksiz ve uzun olduğunu iddia etmek yerine, sadece yüksek öğrenim diploması almış olanlar için, akademisyenler için uzun olduğunu söylemek tipik bir statü toplumu refleksi. Tasarıya karşı öne sürülen tüm gerekçeler de bu nedenle eşitlik ilkesi ışığında ele alındıklarında bir çırpıda geçersiz kalacak kadar zayıf kalıyor.
Yedek subay-er ayrımının kalkmasının, öğrenim nedeniyle yıllar boyunca askerliğin tecil edilmesi gereğini de ortadan kaldıracağını varsayarak, örneğin 18-21 yaş arasında yapılan bir askerlik hizmetinin akademik faaliyeleri nasıl ve neden etkilkeyeceğini anlamak pek mümkün değil.
Tasarıya karşı çıkan Koç üniversitesi Akademik Kulüp Başkanı Semih Yıldız, ‘eşitlik için yapılan bu düzenlemenin aslında eğitimli insanlara yapılan bir eşitsizlik’ olduğunu iddia ediyor. Böyle bir iddiayı dile getirmek için galiba Türkiye eğitiminin tornasından geçmiş olmak gerekiyor. ‘Eğitimli insan statüsü’ açısından ele alınırsa Akademik Kulüp Başkanı’nına hak vermemek mümkün değil. Tasarı bu açıdan gerçekten çok büyük bir eşitsizliğe gebe. Eğitimli ile eğitimsizi askerlik yükümlülüğü açısından eşit kılıyor. Biliyoruz, eğitimli ile eğitimsizin oyunun bir olması da bu açıdan feci bir eşitsizliktir!
İlginç biçimde, Ulusal Öğrenci Konseyi Başkanı da bu ‘eşitsizlik’in Türkiye’de eğitim seviyesini yükselttiğini, uzun dönem askerlik yapmama teşviğinin kalkmasının okulu bitirme şevkini kıracağını ifşa ediyor. Bunun anlamı, on binlerce kişinin sadece askerlik süresini kısaltmaya yarayacak bir statü elde etmek için yükseköğrenim kurumlarını doldurduğu. Bu kurumların çoğu kamu üniversitesi olduğuna göre, uzun askerlikten kaçmanın parasını bu kişilere toplumun ödediği sonucu ortaya çıkıyor. Ne övünülecek ne de savunulacak bir durum!
Tasarıya karşı, zorunlu askerliğin kaldırılmasını benim tercihim bu- veya kadınlar dahil herkesin 3 veya 6 ay kamu yararı olan bir işte çalışmasını savunmak yerine, son çare olarak bedelli askerliğe sarılanlar ise statünün para ile satın alınan kanadını savunanları temsil ediyor. Statü toplumunun liberal versiyonu da diyebiliriz.
Eşitlik mücadelesi Türkiye toplumunda verilmesi gereken asli mücadeledir. Antimiliter olmaktan bile önce gelir. Bu nedenle eğer zorunlu askerlik ortadan kalkmayacaksa, sol açısından, herkesin aynı konumda ve aynı süre askerlik yapmasını savunmak, bir kesimin çok diğer kesimin az yapmasını hatta hiç yapmamasını sağlayan düzenlemeleri savunmaktan üstün olması gerekmez mi?

Ahmet İNSEL
31.08.2010
www.radikal.com.tr

David Lynch - How to Translate an Idea into Reality

2010-09-02T04:46:00.000+03:00

david lynch documentary

2010-09-02T04:42:00.000+03:00

Bir seher vakti hikayesi

2010-09-01T00:41:00.001+03:00

vakitlerden gene bir seher vaktiydi. daha güneş doğmamıştı ama doğması yakındı. balkona çıktı, derin bir nefes aldı. seyre daldı şehrin gittikçe sönükleşen ışıklarını. sonra gözleri karşısındaki dağlara doğru süzüldü. hafiften dumanlanmıştı dağlar. yeni bir günü karşılamanın vakuru içindeydiler. sanki heybetliydiler. yavaşça kaldırdı başını, gözlerini gökyüzüne dikti. ve ay ile göz göze geldi. ay demek daha kaybolmamıştı. zaten gitmeye de niyeti yok gibiydi. neyse selamlaştılar öyle işte. sonra gözlerini kapattı. ve dinlemeye başladı yeni bir günün telaşı içindeki sabahı. kuşlar derin bir hasbihalin içindeydiler. sabah telaşı sarmıştı onları da herhal. anlata anlata bitiremiyorlardı. kuşlar en fazla seher vakti geveze olurlar diye düşündü…dinledi. dinledi. hissetti…ruhunun penceresinin perdesi çoktan çekilmişti…

Inception-Gerçek İçin Başlangıç Noktası

2010-08-02T17:49:00.008+03:00

Bir dedektifle psikanalistin ortak özelliği her ikisinin de insan zihnine ait bir gizemle ilgilenmesidir, görünenin ardındaki şifreyi kırma çabası çoğunlukla gözden kaçan detaylarda ortaya çıkar. Edgar A. Poe'nun ünlü Çalınan Mektup öyküsündeki gibi. "Gerçek" orada, tam da gözümüzün önündedir, ama fazla göz önünde ya da yüzeyde olduğu için onu göremeyiz. Gerçeğe ulaşmak için onun bize verdiği cevapları dinlememiz gerekir.

Dedektif ile psikanalist gerçeğe ve onun gündelik yaşamdaki sarkmalarına belirli bir mesafe ile yaklaşırlarken, özneler arasındaki iletişim çoğunlukla bu mesafeden yoksundur. Birbirimizle kurduğumuz ilişkiler, daha çok da birbirimizi anlama çabamız bir tür hırsızlık gerektirir. Zihnimizdeki kasalar ya da gizli dolapların anahtarlarını paylaşmak elimizden gelmez, ama o kapılar açılmadıkça da birbirimizi tam anlamıyla tanımamız mümkün değildir. Dost dediğimiz insanlar ise, müdahale hakkı olmasına rağmen eline verdiğiniz anahtarı zamanı gelmedikçe kullanmayan kişilerdir.

Christopher Nolan'ın The Dark Knight'ı aşamayacağı beklenirken herkesi şaşırtarak daha iyisine ulaştığı Inception filmi, tam da özneler arasılığın bu yönü ile ilgili. Hafıza-ı beşere fena halde takık olan İngiliz yönetmenimiz, Inception ile psikanalitik kuramın içine tam anlamıyla dalış yapmış durumda. Hatta daha ileri gidersek, daha önce Lacan'ın kuramından yararlanan Nolan'ın bu kez kuramın kendisini filme aldığını söyleyebiliriz.

The Dark Knight'ta Gotham'ı bilinçaltının yansıması haline getiren Nolan, Inception'da bilinçaltını Gotham şehrine dönüştürüyor. Bunu da kolaya kaçıp kaba simgelerle aktarmak yerine, izleyicisine süreci göstererek yapıyor. Nolan bir yönetmen olarak farkını tam da bu noktada koyuyor, bilinçaltı ona göre David Lynch'in yaptığı gibi, ürkütücü ve bağlamsız bir gösterenler sirki değil, bilakis "dil gibi yapılanan", delikler ve katmanlardan oluşan bir zincir. Sürekli gerçeğin müdahalelerine tanıklık eden, metafor ve metanomilerle çalışan bir mekanizma. Kurallarını kendimizin koyamadığı ama kendine has yasalarına uyum göstermek zorunda olduğumuz, gerçeğe yaklaştıkça gerçekliğimizi yitirdiğimiz bir söylem biçimi. Nolan'a göre onun egemenliğine girmenin riski de burada yatıyor: Sınırları aşmak, deliliğe kucak açmakla aynı kapıya çıkıyor.

Görünüşte bilimkurgu gerilim türünde ilerleyen bir endüstriyel casusluk hikayesi olan Inception, o çok benzetildiği Matrix ile bu nedenle temelden ayrışıyor. Biçimsel olarak birbirlerine benzemeleri aslında, eksen olarak aynı kavramları dert edinmelerinden kaynaklanıyor. Gerçek ve fantazi arasındaki sınırı aşmak ve/veya aşmamanın tartışıldığı bu metinlerden Inception, Matrix'in ters istikametinde kalarak – ve Lacan'a fazlasıyla yaklaşarak- görece bütünlüğünü koruyan özneler olabilmemizin koşulunu kendimize ait bir fantaziye sahip çıkmamız ile açıklıyor. Hepimizin simgesel alanda –dil alanında- kalabilmemiz, birbirimizle iletişim kurabilmemiz ve daha önemlisi gerçekliği deneyimleyebilmemiz için Lacan'ın gerçek alanı olarak tanımladığı, simgeselleştirilemeyen kendinde şeyle; bu karanlık ve meşum tözle aramıza bir mesafe koymamız gerekiyor. Bu mesafenin adı ise öznel bir fantazi alanı oluyor. O hem kendi arzumuzun peşinde gideceğimiz yolun gidişatını, hem de özne olabilmemizin teminatını belirliyor. Bu yolda onu kimi zaman büyüsünden arındırmamız, yüce olanı tahtından indirmemiz de gerekiyor. Ancak kaybedilmiş gerçekle bütünleşmek konusundaki obsesiflik, yitirilen Mu Kıtası'nı aramakla eşdeğer: Bulunmadığı sürece değerli ve büyülü olan, keşfedildiğindeyse sıradan bir toprak parçasına dönüşecek olan bu efsane gibi, fantazilerimizden tamamen arınmak da bize gerçeğin aydınlığını değil, elimizde halesini yitirmiş, kuru ve yaşanılası olmayan, yüzer gezer nesnelerden oluşmuş bir sis alanını bırakıyor. Tıpkı DiCaprio tarafından çok iyi canlandırılan Cobb karakterinin çürümüş ve yıkılmaya yüz tutmuş gerçek alanı gibi. Film boyunca bir özne olabilmek için çırpınan Cobb karakterinin hikayesinde, Nolan "beşer kalabilmek için hafızanın nisyana malul" olması gerektiğini açığa çıkarıyor.

Şayet Inception'u bir filme benzeteceksek, bu Zizek'in haklı olarak bir tür psikoz olarak incelediği Matrix değil, Kubrick'in 2001 filmi olacak. Gelecekte –ve belki şimdiden- adı Stanley Kubrick ile birlikte anılacak olan Nolan, Nietzscheci bir bilinç evrimini konu edinen 2001'in anlatı söylemini kendi filmine taşıyor. Anti hümanist olarak adlandırılan Kubrick'in tersi şekilde tam bir modern olarak davrandığı ve insan bilincinin Zerdüştvari bir yeni insana doğru evrilebileceğini müjdelediği 2001'in katmanları, Inception'da bambaşka bir meale gelecek şekilde açılıyor. Bilinçaltı eğer dil gibi yapılandıysa, o zaman ona yeni bir "başlangıç" vermenin mümkün olup olmadığını sorgulayan ve Lacan'ın "bilinçaltı ötekinin söylemidir" şeklinde formülize edilen ünlü aforizmasının anlatısal karşılığını veren Inception, 2001'in kastrasyonlarla gelişim gösteren bilincini, bu kez simgesel alandan gerçeğe yapılan bir iç yolculuğa taşıyor. Daha ilk sahnesinde hayli Kubrickyen başlayan filmde Nolan, üstadın izinden gittiğini belli ediyor.

Inception yalnız kuramsal yaklaşımlarla izlenebilecek filmlerden de değil. Film, Ocean's Eleven tarzı bir ekip çalışmasından bir dans gösterisi gibi tasarlanmış koreografik aksiyon sahnelerine değin, yalnızca eğlence ve haz arayan izleyiciyi de hayli memnun edecek bir seyirlik. Matrix'ten sonra bilim kurgu sineması adına yeni bir görsel estetik gelişmediğini düşünenlerden iseniz, Inception sizin için gerçek bir mutluluk kaynağı olacak. Perdede iyi oyunculuk izlemek için gidenler ise beklediklerinin kat kat üzerinde performanslarla memnun kalacak.

Inception kesinlikle bu yazın ve muhtemelen bu yılın en iyi filmi. Ancak onun önemi bununla sınırlı değil, Nolan ileriki yıllarda Hollywood'daki yeni kuramsal açılımın başlangıcını bu filmle kanıtlamış olacak.

http://film.com.tr/elestiri.cfm?aid=12647 'den alıntı

Elif Shafak: The politics of fiction | Video on TED.com

2010-07-20T11:53:00.000+03:00

Elif Shafak: The politics of fiction | Video on TED.com

Zincirleme Düşünceler

2010-07-17T16:17:00.000+03:00

Birden farkın varırsan eğer, yaşama dair en ufak düşünceler bir zincirin halkaları gibi dizilidir. Beklenti düzeyinde hayat sana her zaman istediğini vermez, vermiyor. Bir şeyi çok istemek bazen negatif etki yaratabiliyor. Ve gerçekleşmeyen her durum hayal kırıklığı olarak geri dönüyor. Ne istediğini bilmek en önemli parametre, bunu bir mantık silsilesi içinde düşünürsen varacağın en önemli noktanın o olduğunu göreceksin. Ne istediğini bilmeden, ne kapasitenin farkına varabilirsin, ne hayatın sana ne sunduğunun ayırdına varabilirsin. Öylece pespaye bir şekilde günlerin gelir geçer.
İnsana ne lazım aslında? Sağlık mı, para mı, aşk mı, kariyer mi ? ya da bunların hepsi birden mi? Peki farzedelim ki bunların hepsine birden sahibiz. Bu mutluluğumuzun garantisi olur muydu? Hatta bazen düşünüyorum da insan illaki mutlu olmak zorunda mıdır? Yani mutluluk bize mutlaklığı getirir mi? İnsana sürekli mutluluk aşılansaydı dönüp dolaşacağı yer gene psikolojik çöküntü olurdu. Çünkü mutluluk kadar, keder de gerekli yaşamda. Tıpkı nefretin ve öfkenin gerekli olması gibi. Her şey zıddı ile kaimdir sözü pek de boşa söylenmemiş sanırım.
İnsan rahatsız bir varlıktır. Yapıcı olsa da bir o kadar yıkıcıdır. Bir insana alaaddinin sihirli lambasını verseniz ve kendisine üç şeyi isteyebileceği söylense, kesinlikle bir dördücüsünü de isteyecektir. Bunu ben doyumsuzluk olarak düşünmüyorum. Bu başka bir şey. Biz rahatsız varlıklarız, sorunluyuz, kaos bizim içimizde, evrende değil. Biz sonsuzluğun kurbanlarıyız.

Doğa için çal-Uzun ince bir yoldayım

2010-07-15T19:27:00.000+03:00

Doga icin Cal 2 / Uzun ince bir yoldayim - official video from Doga icin cal on Vimeo.

Doğa için çal-Divane Aşık Gibi

2010-07-15T19:24:00.002+03:00

Doğa İçin Çal, bir agaclar.net projesidir.

Dünya'nın hali ortada. Yerküresiyle, atmosferiyle tehlike sinyalleri verip duruyor.

Küresel iklim değişikliği bir dert; seller, taşkınlar, buzulların erimesi, kıyıların denizler tarafından yutulması ihtimali, kuraklık...

Beslenme başka bir dert; besin bulanlar için GDO'lu ürünler, denetimsiz tarımsal ilaçlama, sakıncalı katkı maddeleri... Bulamayanların sorunu karmaşık değil: Sadece açlık! Enerji savaşları, temiz su savaşları... Yani gidişat iyi değil.

En güçlü ya da yoksul olanların büyük çoğunluğu, kendi küçük ya da büyük çıkarını esas alarak, kendini dünyanın merkezine koyarak yaşıyor. Herkesin mazareti var!

Çok şey sadece günü kurtarmaya yönelik.. Doğayı yok sayarak yapılan her şey, geleceğimizi biraz daha belirsizleştiriyor. Komik olan, korunmak doğanın umurunda bile değil. O nasıl olsa, öyle ya da böyle var olacak... Vay bizim halimize...

İklim değişiklikleri, seller, taşkınlar, bunlar dünya kabuk bağladığından bu yana hep var ama son yüz yılın grafikleri öncekilerle benzerlik göstermiyor, kendi elimizle yaptıklarımızın, bu kötü gidişe direkt etkisi var. Önceleri düşe kalka yaşıyorduk, artık kıçımızın üstünde hızla kaymaya başladık. İşin bilimiyle uğraşan herkes bu konuda hem fikir. Çevreci hareketler, bu gidişi durdurulması gerektiğini herkese anlatmaya çalışıyor.

Agaclar.net olarak başından beri işin neresinden tutacağımıza bakıp durduk. Yaptığımız her şeyde bu amacın izi var. Daha neler yapabiliriz?

Doğa sorunlarının evrenselliği, doğanın insanlara mekan ve kaynak oluşuyla, müziğin evrenselliği ve insanların ortak dili oluşu arasındaki bağ, projenin çıkış noktası oldu.

Müzik; yaygın, eneji dolu, durdurup kendini dinleten ya da arka plana geçip çaktırmadan varolan...

Seçtiğimiz parça: "Divane Aşık Gibi" Bilmeyen yok, sevmeyen yok...

Dünyanın çivisini çıkaranlar kadar, bunu seyretmekle yetinenler de benzer biçimde sorumluysa, çözümler bulmak ve uygulamak zorundaysak, her vesile ile hatırlamalı, hatırlatmalıyız.... Hem değişim gerektiğini bilip, hem "Şöyle yap, böyle yap" laflarını dinlemediğimize göre, "ne yapmalıyım" diye düşünmek gerektiğini her dinlediğinde hatırlatan bir müzik işe yarar mı? En azından konunun farkında olanlar için, arka planda fazladan bir vicdan azabı durumu yaratır mı?

"Birlikten kuvvet doğar" mı? Tek tek düşündüğümüz, anlatmaya çalıştıklarımız, hep birlikte, bir ucundan tutarak ortaya konduğunda verdiği enerji artar mı?

Agaclar.net'ten Fırat Çavaş, doğdukları iller farklı, yaşadıkları mekanlar farklı, zevkleri, yaşama bakış açıları farklı 45 müzisyeni, varolan gerçekleri bir kez daha hatırlatmak için bir araya getirdi: Doğa için çal!

"Divane Aşık Gibi" yollarda dolaşmaktan başka, hem mecazda hem de fikirde "Sen yağmur ol, ben bulut, Maçka'da buluşalım" diyoruz.

Yeni başladık, devam edeceğiz...

Sizi de bekleriz!

Doga icin cal ! / Divane Asik Gibi - Official Video from Doga icin cal on Vimeo.

şarkılara sığınmak lazım bazen

2010-07-03T03:09:00.003+03:00

şarkılara sığınmak lazım bazen

dinlemek ve uzaklaşmak hayattan. hayallerine dalmak, umutlarının yeşeren anlarına odaklanmak.

gönlünün uzak diyarlara açılmasına göz yummak. bazen unutmak kendini, bırakmak o ritimlerin engin dalgasına.

hissetmek bütün içtenliğinle hissetmek melodilerin o tınısını taa yüreğinin en derin yerinde.

durdurulamayacak zamanının akışına katılmak ve ufka açılan rüzgarlara bırakmak, esintiye kanatlanmak.

bitmeyecek hülyaların, hüzünlü diyarların, aşkın sesine bırakmak. olduğuna inandığın her şeye, içinde sakladığın

her sırra, ruhun güftesine vakıf olmak. evet şarkılara sığınmak lazım bazen.

fikret kızılok'un gönül şarkısı esnasında dökülen kırıntılar....

Fade To Black

2010-07-02T17:29:00.001+03:00

life it seems, will fade away

drifting further every day

getting lost within myself

nothing matters no one else

i have lost the will to live

simply nothing more to give

there is nothing more for me

need the end to set me free

things not what they used to be

missing one inside of me

deathly lost, this can't be real

cannot stand this hell i feel

emptiness is filling me

to the point of agony

growing darkness taking dawn

i was me, but now he's gone

no one but me can save myself, but it's too late

now i can't think, think why i should even try

yesterday seems as though it never existed

death greets me warm, now i will just say goodbye

Metallica

Ride the Lighting, 1984

...Sahi neden cümlelerimin bir yüklemi yok?

2010-06-30T13:47:00.003+03:00

Bazen her şey bir tuhaf geliyor bana. Hayat dediğimiz şey, insanlar, insanların davranışları,halleri, tavırları, duyguları, birbirleriyle olan ilişkileri, toplumlar, toplumların davranışları, devlet denen olgu, farklı farklı ülkeler, lisanlar, hayatlar... Bütün bunların birleşimi olan koca bir ekosistem. Ve bizzat kendim, kendi yaşamsallığım. Etrafımdaki insanlar, arkadaşlarım, ailem, kedim. Bazen her şey o kadar garip geliyor ki.

Bazen sanki sadece zihnimde varım. Gerçekten bir gerçeklik var mıdır? Yoksa gerçeklik aslında bir algıdan mı ibaret? Neyin gerçekten yaşanıp, neyin gerçeklik olmadığının ayrımına nasıl varabiliriz?

Birbirinin aynısı olan sabahlar. Ve her sabah uyandığında hissettiğin o garip duygu; ben gerçekliğin neresindeyim? Farkına dahi varamadan geçen zaman ve geçen zamanla beraber artan o aynılaşmanın verdiği hayal kırıklığı...

Hiçbir şeyi anlamadan ölmekten korkuyorum. Biliyorum, yetmeyecek bu ömür hiçbir şeye. Devrik bir cümle gibi hayatım. Sahi neden cümlelerimin bir yüklemi yok?

İnternet’te Sansüre Karşı Ortak Platform Deklarasyonu

2010-06-23T15:14:00.000+03:00

23 HAZİRAN 2010 ÇARŞAMBA
http://www.sansursuzinternet.org.tr/
Temel Hak ve Özgürlükler Engellenemez
1. Internet kullanıcılarının düşünce özgürlüğü ve bilgiye erişim hakkı engellenemez.
2. Türkiye’de bireylerin, kurumların, ve şirketlerin bilişim alt yapılarını istedikleri şekilde oluşturmaları ve istedikleri servislerden yararlanmaları engellenemez. Sansür ülke ekonomisine de kabul edilemez bir bedel yüklemektedir.
Hukuka Aykırı, Ölçüsüz ve Keyfi İdari İşlem Demokratik Hukuk Devletinde Kabul Edilemez
3. 03 Haziran 2010 tarihinden beri Google servislerine uygulanan dolaylı sansür Anayasa’ya ve hukukun temel ilkelerine aykırıdır. BTK ve TİB tarafından alınan karar ve uygulama ölçüsüz ve tutarsız bir uygulamadır. Bu konuya ilişkin yapılan açıklamalarda, idarenin böyle bir yetkisinin olmadığı vurgulanmıştır. Nitekim, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı talebi ile Ankara 1. Sulh Ceza Mahkemesi tarafından 17.06.2010 tarihinde YouTube sitesine erişim sağlayan 44 IP adresini engelleme kararı daha önce yapılan işlemin yetki bakımından hukuka aykırı olduğunu ispatlanmıştır.
4. 1. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 17.06.2010 tarihinde verdiği ek karar, yetki sorununu çözmüş bulunmakla birlikte, kullanıcıların anayasal haklarını dikkate almadığı için yanlıştır ve en kısa sürede kaldırılması gerekir.
Sansür Amaçlı Kullanılan 5651 Sayılı Kanun Kaldırılmalıdır
5. Erişim engelleme hukuka aykırı içeriği engellemede yetersiz bir yöntemdir. Mevcut engelleme yöntem ve araçlarının hiçbiri hukuka aykırı olduğu veya çocuklar açısından uygun olmadığı iddia edilen içeriğe ulaşmayı engelleyecek etkili bir çözüm sunmamaktadır. Erişim engelleme ile iddia edilen suçu işleyenden ziyade tüm Internet kullanıcıları cezalandırılmaktadır. Eğer filtre kullanımı gerekli görülüyorsa, bu kullanım bireyler tarafından kendi kişisel bilgisayarları üzerinde gerçekleştirilmelidir.
6. Ayrıca, engelleme kararları sadece hukuka aykırı olduğu iddia edilen içeriğe değil, bu sistemlerin tümünün çalıştığı tek bir alanın içeriğinde bulunan milyonlarca yasal sayfa ve dosyaya da erişimi imkânsız kılmaktadır. Bu nedenle, 5651 sayılı Kanun ve uygulaması, Anayasa’da öngörülen ve AİHM tarafından geliştirilen zorunluluk ve orantılılık testlerinin gereğini yerine getirememektedir.
7. 5651 Sayılı Kanunun uygulanması sansürle aynı kapıya çıkmaktadır. Türkiye’de mahkeme kararları ve idari engellemelerle 5000’den fazla web sitesi şu anda erişime kapatılmış bulunmaktadır. Yüzlerce web sitesi de 5651 Sayılı Kanun’un kapsamı dışında engellenmiştir. Mevcut rejimin taşıdığı esasa ve usule dair eksiklikler ifadeyi sansürleyen ve susturan bir yapı oluşturmuştur. Kanun ve uygulamasının etkileri geniştir, yalnızca ifade özgürlüğünü değil, özel yaşamın gizliliğini ve adil yargılanma hakkını da ihlâl etmektedir. Demokratik bir toplumda sansürün bu ölçüde yaygınlaşması kabul edilemez.
8. 5651 Sayılı Kanun Kaldırılmalıdır. 5651 Sayılı Kanun, çocukları hukuka aykırı ve zararlı İnternet içeriğinden korumak amacıyla hazırlanmıştır. Fakat benimsenen engelleme politikası, hükümetin çocukları koruma amacının çok ötesine geçmektedir. Uygulamada yaygın olarak görünen sonuç, hukuka aykırı olmayan içeriğin ve 03 Haziran 2010’dan itibaren Google şirketinin Türkiye’den milyonlarca kişi tarafından kullanılan 40’a yakın servisine yetişkinlerin erişiminin ve bu servislerin kullanılmasının yasaklanması olmuştur.
Çocukların Zararlı İçerikten Korunması için Öngörülen Devlet Politikası Yetişkinleri Etkilememelidir
9. Hükümet, mevcut politikası yerine çocukları gerçekten zararlı İnternet içeriğinden korumak için yeni bir politikayı katılımcı bir şekilde geniş kamuoyu desteği (sivil toplum, akademi, ve özel sektör) ile geliştirmelidir. Ancak bu yeni yapılanma, çoğunluğun ahlaki değerlerini diğerlerine dayatacağı bir çalışma olmamalıdır. İnternet düzenlemesine ilişkin yeni politika, ifade özgürlüğüne ve yetişkinlerin her türlü İnternet içeriğine erişim ve tüketim haklarına saygı temelinde geliştirilmelidir. Bu ilkeleri içeren yeni politika, şeffaf, açık, katılımcı, ve çoğulcu bir yöntemle belirlenmeli ve hayata geçirilmelidir.
10. Vatandaşların Anayasa’da güvence altına alınan temel hak ve özgürlüklerini korumak hükümetin ve idarenin asli görevidir. Bu güvencenin sağlanmaması halinde sorumluların istifa etmesi demokratik bir toplumun zorunlu sonucudur. Bu nedenle, yukarıda sayılan önlemleri en kısa sürede almamaları halinde gelişmelerden sorumlu Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı İnternet Daire Başkanlığı Başkanı Sayın Osman Nihat Şen, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanı Sayın Tayfun Acarer ve Ulaştırma Bakanı Sayın Binali Yıldırım’ın istifa etmesi acil bir zorunluluk haline gelecektir.
IMZALAYANLAR:
1.Cyber-Rights.Org.TR – http://privacy.cyber-rights.org.tr/
2.İNETD (Internet Teknolojileri Derneği) - http://inetd.org.tr/
3.Türkiye İnsan Hakları Vakfı - http://www.tihv.org.tr/
4.Bianet, Bağımsız İletişim Ağı - http://bianet.org/
5.Elektrik Mühendisleri Odası - - http://www.emo.org.tr/
6.Türkiye Gazeteciler Cemiyeti - http://www.tgc.org.tr/
7.Türkiye Kütüphaneciler Derneği-TKD - http://www.kutuphaneci.org.tr/
8.Üniversite ve Araştırma Kütüphanecileri Derneği - UNAK - http://www.unak.org.tr
9. Linux Kullanıcıları Derneği - http://www.lkd.org.tr
10. TiEV – Tüm Internet Evleri Derneği - http://www.tiev.org.tr/
11.Sakarya Bilişim Sektörü Derneği (SABİDER) - http://www.sabider.org/
12.Bilgi Teknolojileri ve Eğitim Derneği (BİLTEDER) - http://www.bilteder.org.tr/
13.Pardus Kullanıcıları Derneği - http://www.pkd.org.tr/
14.Türkiye Zeka Vakfı – http://www.tzv.org.tr
15.Java Teknolojileri ve Programcıları Derneği - http://www.jtpd.org/
16.SansüreSansür - http://sansuresansur.org/
17.Arı Hareketi - http://www.ari.org.tr/
18.Netdaş - http://www.netdas.org
19.Engelli Web - http://engelliweb.com/
20.Ekşi Sözlük - http://sozluk.sourtimes.org/
21.Korsan Partisi Oluşumu- http://korsanpartisi.org
22.Gelecekonline - http://www.gelecekonline.com
23.Neonebu.com - http://www.neonebu.com/
24.Alternatif Bilişim - http://alternatifbilisim.org/
25.Millimotor.com / millitup.com
26.3H Hareketi - http://www.3hhareketi.org/
27.Korsanparti - Korsan Partisinin Korsanı - http://friendfeed.com/korsanparti
28.Sunipeyk - http://www.sunipeyk.com/
29.MMistanbul.com - http://mmistanbul.com
30.Muz Cumhuriyeti - Sansüre Karşı Ekşi Sözlük Zirvesi - muzcumhuriyeti@googlegroups.com
31.Yeşiller Partisi Korsan Cephesi - http://www.ypkc.org/
32.Antikapitalist Öğrenciler - http://www.antikapitalistogrenci.org/
33.Fotograf Web TR - http://www.fotograf.web.tr/
34.Genç Siviller - http://www.gencsiviller.net/
35.Bilgi Sözlük - http://www.bilgisozluk.com

http://www.sansursuzinternet.org.tr/

Zindan Adası: Paranoyayı deneyimlemek

2010-06-22T17:10:00.005+03:00

Martin Scorsese Korku Burnu’ndan sonra Zindan Adası’yla birlikte bizleri bir kez daha türün içinde rahatsız edici bir yolculuğa çıkarıyor. Dışavurumculuktan beslenen klasik kara filmlere ve gotik edebiyatla ucuz romanları içinde eriten dedektiflik hikâyelerinin anlatıldığı bir alt tür olan “hard-boiled” filmlere göz kırpan Zindan Adası, genetik olarak akraba olduğu bütün bu türleri Hitchcockyen bir gerilimle birleştirerek; algının göreceliği üzerinden özne/nesne ilişkisini sorguluyor.

“Aslında hiç kimse kimseyi tanıyamaz.”
Miller’s Crossing – Joel & Ethan Coen (1990)

FİLMİN HİKÂYESİ, Boston açıklarında, içinde azılı akıl hastalarının bulunduğu ve dış dünyayla iletişimi tek bir noktadan sağlanan bir adada hastalardan birinin hücresinden kaçmasıyla başlar. Bu olayı araştırmakla görevli iki polis şefinin adaya gelmesinden sonra fırtına nedeniyle adanın ana karayla iletişimi kesilir ve herkes adada mahsur kalır. Bu basit girişten sonra fark edilebileceği gibi; filmin, temelinde yatan aldatmacaya rağmen, aslında basit bir hikâyesi vardır. Dört tarafı kayalıklarla çevrili bir adadan kaçan bir akıl hastası ve olayı inceleyen iki polis şefi… Bu basit hikâyeyi karmaşıklaştıran unsursa, insanın doğasında ve yaşadığı olayları algılayış tarzında gizlidir. Olayı incelemek için adaya gelen polis şefi Teddy Daniels’ın 2. Dünya Savaşı’nda Nazi toplama kamplarından birinde gördüğü manzaraları hatırlamasıyla başlayan insan doğasının karanlık yönüne yapılan vurgular ve sonrasında insan algısının göreceliğini ifade eden özne/nesne ilişkisindeki değişim, filmin yüzeydeki görece basit hikâyesini de tersyüz etmeyi başarır. Bu sayede, film içindeki hikâyede gerçekleşen özne/nesne ilişkisine benzer bir şaşırtmacayı eser de seyircisine/okuyucusuna yaşatır. Algılarıyla oynanan sadece polis şefi Teddy değildir; oyuna bizler de dahil oluruz. Teddy’nin bakış açısıyla birlikte bizler de yaşananları ilk elden deneyimleyerek, gerçekliğe yönelik algımızı sınamak durumunda kalırız.

Alfred Hitchcock’un sıklıkla yaptığı bir şey olan bu “gerilimi hissettirme” durumunu yine Hitchcock sineması üzerinden örneklemekte fayda var. Robin Wood’dan alıntılayacak olursak; “Hitchcock konusunun o anda gereksinim duyduğu metafizik baş dönmesi duygusunu, bir belirsizlikler bataklığına ya da dipsiz bir kuyuya düşme duygusunu bize kesin olarak aktarır. Bunu, bizi olayların oluşuyla ilişki içinde belirli bir konuma yerleştirerek ve oyuncuların hareketleriyle ilişki içinde hareketlerimizi kontrol ederek yapar.”[1] Martin Scorsese de Zindan Adası’nda karakterinin yaşadığı paranoyayı ve şüpheyi seyircisinde yaşatmak için Hitchcock’un izlediği yolu izler. Film, baştan sona Teddy’nin bakış açısına göre şekillenir. Film boyunca seyirci de Teddy’nin zihnindeki labirentlerde onunla birlikte yol alır. Filmin açılışında, Scorsese, Hitchcock’un ses efektlerini kullanım tarzına öykünür. Teddy’nin bakış açısından ufukta bir ada görünür, yavaş yavaş gemi adaya yaklaşır. Ses bandında tehlikeyi haber veren rahatsız edici ses efektlerini algılarız. Daha karakteri tanımadan, adayı görmeden, olay örgüsüne dahil olmadan yönetmen bizleri büyük bir tehlikenin varlığına ve bu tehlikenin hangi özneyle hangi nesne arasında gerçekleşeceğine ikna etmiştir bile. Başkarakterin bakış açısıyla görüşü ve algısı sınırlanan seyircinin bu durumda yapacağı tek şey kendisini başkarakterle özdeşleştirmek ve onun yolculuğuna ortak olmaktır. Yönetmenin film boyunca kullandığı tehlike işaretleri ve olay örgüsü boyunca başkarakteri yanıltma çabaları, bu şekilde seyircide de yankı bulur. Seyirci artık olay örgüsünü dışarıdan izleyen ve yapbozun parçalarını birleştirmeye çalışan özne konumunda değildir. Seyircinin meta üzerindeki egemenliğini alaşağı eden bu yöntem, film izleme eyleminin de anlamını değiştirerek, bu eylemi bir deneyime dönüştürür.

Yönetmen Martin Scorsese film izlemeyi bir deneyime dönüştürürken, Alman Dışavurumculuğu’ndan da güç alır. Dünyanın birey merkezli algılanışı temelinde kurulan akım, 1. Dünya Savaşı’ndan yenik ayrılmış ve darmadağın olmuş bir ulusun insanlarının ruhsal ve psikolojik durumlarının da yansımasıdır. 1. Dünya Savaşı’yla birlikte insanoğlu en karanlık ve korkutucu yanlarını keşfederken, yaratılan korku filmi karakterleri de insanın karanlık doğasına vurgu yapar. Bu açıdan, Nazi kamplarında insanoğlunun neler yapabildiğini görmüş Teddy’nin kendini Dr. Cagliari’nin Muayenehanesi’ndekine (Das Cabinet des Dr. Caligari, 1920) benzer bir mekânda ve hikâyede bulması oldukça anlamlıdır. Scorsese bu sayede türle olan bağını da güçlendirerek, filmdeki sinemasal göndermelerini belli bir zemine oturtur.

Göndermeler ve sinema tarihinde bir gezinti

Martin Scorsese, J. Lee Thompson’ın 1962 yapımı filmi Korku Burnu’nu (Cape Fear) yeniden çekerken, hatırlarsak bunu tür içinde gezinti yapmak için kendisine bir fırsat olarak da görmüştü. İçinde “private eyes” dedektiflerin olduğu ucuz polisiye hikâyeleri, Hitchcock’un unutulmaz filmlerinden Psycho ve Vertigo’yu ve Roman Polanski’nin gerilim filmlerinde yarattığı tedirgin edici atmosferi (özellikle de Knife in the Water ve Repulsion’da) filmin yeniden çevriminde kullanarak; sadece yeniden çevrimini yaptığı filme değil, aynı zamanda türe de bir saygı duruşunda bulunmuştu. Zindan Adası’nda da yönetmenin benzer bir yol izlediğini görürüz. 1950’lerin ortasında geçen hikâye, Alman Dışavurumculuğu’ndan ve klasik kara filmlerden estetik olduğu kadar varoluşsal olarak da yararlanır. Sırasıyla 1. Dünya Savaşı, Büyük Buhran ve 2. Dünya Savaşı gibi önemli toplumsal olayları yaşamış ve bu olaylardan sonra bloklara ayrılmış kaotik bir dünyada yaşamanın getirdiği paranoya hali bütün filme nüfuz eder. Ana karadan uzaktaki bir akıl hastanesinde yaşanan olayların yarattığı gerilim, yaşanan önemli toplumsal olaylardan ve Soğuk Savaş döneminden beslenen genel bir toplumsal paranoyayla birleşir. Bu anlamda, yönetmen bir yandan bir tür filmi kotarır bir yandan da bir dönem filmi atmosferi yaratır.

Zindan Adası; Dr. Cagliari’nin Muayenehanesi gibi insanoğlunun karanlık yanını vurgulayan çılgın bir korku filminden, Invasion of the Body Snatcher (1956) gibi Soğuk Savaş döneminin paranoyasını yansıtan bir bilimkurgudan, Hitchcock’un Vertigo’su (1958) gibi “metafizik baş dönmesi” duygusunu yaşatan bir klasikten ve Cul-de-Sac (1966) gibi bir adada geçen ve kimin deli kimin akıllı olduğunu tahmin etmenin gittikçe imkânsızlaştığı bir gerilim filminden izler taşır. Ama Scorsese kendi filminin atmosferini kurarken, bütün bu parçalardan dikkatli bir şekilde faydalanır. Farklı dönemlerde çekilmiş ve kendi içlerinde farklı nitelikler taşıyan bu filmlerin hiçbiri, günümüzde postmodern anlatılarda sıkça örneklerini izlediğimiz filmlerdeki gibi alelade serpiştirilmiş “pastiş” niteliği taşımaz. Bu parçaların hepsi Scorsese’nin filminde bütüne hizmet eden bir dişliye dönüşür. Aynı zamanda bütün, parçalarına ayrıldığında da her bir parça bütünün ana fikrine denk düşecek şekilde hesaplanır. Bu açıdan bakıldığında, Dennis Lehane’in kitabı Scorsese’ye ne kadar yardımcı olmuşsa, Scorsese’nin türe hakimiyeti de hikâyenin seyircilere aktarılmasında o kadar yardımcı olur. Scorsese kendisini filmine kaynaklık eden kitapla sınırlamaz ve sinema tarihi içinde bir gezintiye çıkarak; dönem atmosferini filmler aracılığıyla kurmaya çalışır.

Psikoterapi ve insanın kötücül doğası
Filmde Martin Scorsese’nin öne çıkardığı bir diğer nokta da psikoterapi sürecinde izlenen metotlardaki farklılıklardır. Teddy’nin araştırdığı akıl hastanesinde bir grup doktor ilaçla ve eğitimle (psikodrama) akıl hastalarını tedavi etmek isterken, diğer grup lobotomi ve elektro şok gibi “barbarca” yöntemler uygulamak ister. Soğuk Savaş’a benzer şekilde psikoterapi alanında da iki karşıt görüşün savaşı sürerken; Teddy’nin geçmişinde yaşadıkları üzerinden insanın şiddete yatkınlığı da sorgulanan bir suale dönüşür. Gerçeğin düşle karıştığı ve paranoyanın ayyuka çıktığı bu anda, Scorsese bir de insan doğasının kötücüllüğüyle bizi baş başa bırakır. Bu noktada, yeniden Hitchcockyen gerilime dönmekte fayda var. Zira, Hitchcock’un geriliminde seyircinin başkarakterin bakış açısıyla sınırlandırılması ne kadar önemliyse; onun insan doğasına yaptığı vurgu da o derece önemlidir. “…Bu ‘tiksindirici tat’ olgusunun iki temel nedeni olduğuna inanıyorum. Birincisi Hitchcock’un karmaşık ve şaşırtıcı ahlak anlayışıdır; bu anlayışta iyi ve kötü gerçekten ayrılmaz düzeyde birbirine karışmıştır ve şeytansal itkilerin hepimizde varolduğunda ısrar edilir. İkincisi belki de tamamen bilinç düzeyinde olmasa da (bu izleyiciye bağlıdır) arzularımızın kirliliği konusunda onun bizi uyarma yeteneğidir.”[2]

Geçmişinde önemli travmalar yaşamış Teddy karakteri kendi geçmişiyle yüzleşirken, işte bu noktada onun anıları aracılığıyla bizler de insanoğlunun kolektif bilincinde kısa bir gezintiye çıkarız. Teddy’nin verdiği kararlar ve geçmişinde yaşadığı olaylar iyi/kötü ayrımının da yapılmasını zorlaştırır ve insanın akli yanı kesintiye uğrar. Bu aşama, filmin bütün olay örgüsünden ve içindeki sürprizlerden daha büyük bir etki bırakır. Başkarakterle birlikte bizler de bir adada kapana kısılmış bir vaziyette bu sorularla baş başa kalırız. Gerilimin ve tedirginliğin esas kaynağı fiziksel sıkışmışlık hissinin ötesine geçer. Hitchcock karakterlerinde olduğu gibi Scorsese’nin karakterleri de iyinin ve kötünün ayrılamayacağı düzeyde birbirine karışırlar. İyinin ve kötünün, doğrunun ve yanlışın, aydınlığın ve karanlığın, düzenin ve kaosun, rahatlamanın ve sıkışmanın ortasında kalırlar.

Bu ortada kalma durumu, gerçekliğin göreceliğiyle de koşutluk oluşturarak; seyircinin yaşananlarda kendisine bir taraf belirleyememesine neden olur. Bakışı, başkarakterin bakışıyla sınırlanan seyirci, başkarakterin kendi geçmişinden dolayı yaşadıklarına karşı verdiği tepkileri sadece izlemekle yetinir. Son kertede bile bir şüphe hissi taşır. Akıl hastanesine girişte, Teddy’e bakıcılardan biri “delilik bulaşıcıdır” dediğinde, bu söz seyirci için bir anlam ifade etmez. Ama final itibariyle seyirci de o “delilikten” nasibini almıştır. Finalde doktorun mu yoksa Teddy’nin mi doğruyu söylediğinden emin olamayan seyirci, oyuna dahil olmuş ve iktidarını kaybetmiştir.Zindan Adası ustalıkla kurulan atmosferi ve sinemasal yetkinliğinin dışında, paranoya duygusunu seyirciye yaşatarak; seyirciyi de film bitmesine rağmen şüphe içinde ve iktidarından yoksun bir şekilde bırakmayı başarır. Yazının başındaki alıntıya dönecek olursak; deliliğin bulaşıcı olduğu bir yerde aslında hiç kimsenin hiç kimseyi tanıyamayacağı gerçeğiyle de yüzleşiriz.

[1] Robin Wood. Hitchcock Sineması, çev: Ertan Yılmaz,     İstanbul: Kabalcı, 2004, s. 94-95

[2] A.g.e., s.105

http://www.kafaayari.com/?p=1308

BARIŞ SAYDAM / yıkıp geçenler, öne çıkanlar

hala tsk'yı savunabilmek

2010-06-22T14:33:00.001+03:00

zaman zaman sözlükte ve haber sayfalarındaki yaran okur yorumlarında denk geldiğim ilginç bir hadise..

2010 yılındayız, 30 senedir terörle mücadele ediyoruz, güya dünya'nın en güçlü ordularından birine sahibiz ama hala karakolumuz, üst düzey(!) yetkililere göre, bir çete tarafından basılıyor ve 9 kayıp veriyoruz.. nasıl? mantıklı geldi mi? bence gelmemesi lazım..

30 sene yahu! 30 sene.. hadi asimetrik savaş dediniz, sabit bir savaş planı yok dediniz, vur-kaç dediniz, tamam da 30 sene be abiler! hiç mi bir şey öğrenemediniz 30 sene boyunca? en azından daha sağlam karakollar inşa etmek gerektiğini de mi öğrenemediniz? ulan sıçtığımın konsolosluk binaları bile orta çağ kaleleri gibi inşa ediliyor artık, sen en kritik bölgelerinde askerlerini barakalarda tutuyorsun! mayın taraması yapmayı mı öğrenemediniz? terörle mücadelede 1 ay eğitim almış erler yerine, yıllarca eğitim almış profesyonel komandolar kullanmayı da mı öğrenemediniz?

hani bbg eviydi bu pkk kampları? biz bbg seyrederken yarışmacıların tuvalete gittiğinden haberdar oluyorduk, sizse kilometrelerce yürüyen adamları göremeyip buna bbg evi benzetmesi mi yapıyorsunuz?

asker açığı var diyorsunuz da hayatında 3 kere tüfek kullanmış adamla mı kapatacaksınız asker açığını bu kadar zor bir mücadelenin içinde? yoksa lojmanda boya-badana yaptırmak için, ordu evinde garson yapmak için, makam aracınıza şoför yapmak için mi asker açığınız var? alın herkesi askere o zaman düşüncesi ne olursa olsun, nasıl olsa kimse karışamıyor imtiyazlı sınıfınıza.. ya tertemiz, saf, bir sebepten okuyamamış çocukları ellerine teknolojiden nasibini almamış silahlar verip ölüme sürersiniz, ya da üniversite mezunu pırıl pırıl gençleri kendinize hizmet edilirken kullanırsınız.. sonra bunun adı da "vatani görev" olur.. bunu kabul etmeyenleri de "vatansız hainler" diye damgalarsınız.. yapın haydi!

sanırım daha fazla yazamıycam.. gg'yi çıkarması zor olacak sonra..

http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?id=19439843

(mavi gozlu ev, 19.06.2010 13:13 ~ 13:18)

baskın yiyen karakola beş saat destek göndermemek

2010-06-22T14:25:00.000+03:00

tsk usulü terörle mücadele başarısı.

orda stratejik tepelerin arasında kurulmuş derme çatma bir bina var. içine de 20'li yaşlarda sadece temel eğitimden geçmiş 20 civarı delikanlıyı dolduruyorsun. teröristler 250 kişi ve doçka dahil ağır silahlarla baskına geliyorlar. muhtemelen 15-20 km hatta daha uzun bir mesafeyi yaya ve katırların sırtında geçiyorlar. sen farkedemiyorsun. mevzileniyorlar, saldırıyorlar.

beş saat! tam beş saat boyunca kurşun, roket, havan mermisi, uçaksavar mermisi yağdırıyorlar karakoluna. beş saat!

ne yapıyor o beş saatte dünyanın en büyük 3-4 ordusundan biri? ne yapıyorlar?

elinde bir sürü savaş helikopteri var. onları komutanlar golf oynamaya gitsin diye mi aldık biz? sis varmış, bahaneleri bu. çocuk mu kandırıyorsunuz siz?

elinde tam techizatlı f-16'lar var. gece görüşlü sistemleri var. lazer güdümlü bombaları var. komutanların canı sıkılınca dağı taşı bombalamak için mi alındı o uçaklar? karakolun yanında 3 tane tepe var. veremiyor musun onların koordinatlarını hava kuvvetlerine? 5 dk'da uçağı kaldırıp dümdüz edemiyor musun o tepeleri?

elinde binlerce adamdan oluşan özel kuvvet var. her yarışmada dereceye girmeleri ile övünülen bordo bereliler var. indiremiyor musun bunlardan 150-200 tanesini bu adamların tepesine?

elinde binlerce ağır silah var. kuramıyor musun bunlardan o karakola bir kaç tane? topları dizemiyor musun dört yanına? gerekirse tepeleri dümdüz edemiyor musun askerinin canını kurtarabilmek için?

yüzlerce milyar dolarlık askeri bütçen var. o karakolu kalın kalın duvarlarla, özel zırhlarla çeviremiyor musun? hadi onu yapamadın sığınak da mı yapamıyorsun gerekirse askerin içine girip canını koruyacağı?

elinde onbinlerce mayın var. bu teröristlerin geçeceği yollara yerleştiremiyor musun bunlar? nedir bu yahu biz yıllardır mayınlara hem de kendi sınırlarımız içinde yüzlerce şehit veriyoruz, daha 10 tane teröristin öldüğünü hatırlamıyorum ben mayın yüzünden.

(düzeltme: uluslararası anlaşmalar uyarınca anti personel mayın kullanamıyormuş tsk. kokomichu'ya tşk'ler)

heron heron diye kafamızı yediniz aylardır. yahu gir internete araştır. bu uav'lerin onlarca modeli var. büyükleri bırak sırt çantasında taşınan modelleri var artık. özel rampası ile atıyorsun havaya, anında sana bir kaç kilometrelik alanda gece gündüz görüntü geçiyor. fiyatı da milyon $ bile değil, yüzbinler seviyesinde. üstelik gizli askeri teknoloji falan da değil bunlar, sivil firmalar üretiyor. parasını bastırana satıyorlar. alamıyor musun şunlarda 10-20-30 50 tane karakollarda kullanmak için. her gün belli saatlerde gönderemiyor musun bunları havaya? geri bile gelmesin yahu o alet. al görüntüyü sonra bırak vursun onu terörist. orda ölen adamdan kıymetli mi?

bu kadar mı beceriksiz bizim ordumuz? bu kadar mı basiretsiz?

ne bu yıllardır bizi kandırmak için uydurduğunuz bahaneler? yok sis vardı, yok engebeli arazi, yol yok, karakolun amacı o değildi vs vs.
yalan dolan. hepimizi enayi yerine koyuyorsunuz.

birileri bu savaşın bitmesini is-te-mi-yor. bırakın bu dış mihraklar yalanlarını artık. savaşın bitmesini istemeyenler içimizde . içimizi bırak tepemize çıkmışlar.

savaşın bitmesi ordaki kanlı ticaretin de bitmesi demek. her fırsatta, ülkenin her kritik konusunda "acaba askerler ne diyecek" tatavasının bitmesi demek. bir sürü komutanın barış zamanında sittinsene alamayacağı rütbelerden feragat etmesi demek. çatışma bölgesi tazminatlarının kesilmesi demek. silah alımlarının bitmesi demek. yağlı bağlı rüşvetlerin kesilmesi demek. ülkenin bütün erkeklerini zorla askere alıp aylarca tornadan geçirememek, ideolojik eğitimden geçirememek demek. ülkeyi koruyoruz bahanesiyle 5 yıldızlı orduevleri inşa edecek bahane yaratamamak demek.

mecbur mu bu ülkenin vatandaşları senede bir kere bu karakol baskını rezaletlerini okumaya? her seferinde acılara boğulmaya?

(bkz: tsk'nın aktütün saldırısından haberdar olması/@marpione)
(bkz: dağlıca terbiyesizliği/@marpione)

henüz daha öncekilerde ölen askerlerin mezarındaki toprak oturmadı yerine. ne yaptınız o günden beri bu konuda? ne önlemi aldınız? hangi prosedürleri değiştirdiniz? hangi karakolu güçlendirdiniz?

al bak führerinize hakaret ediliyor diye kapatılan youtube'da aktütün baskının videoları var. alın da görün bakın şanlı ordumuzun karakolunu nasıl ablukaya almış adamlar saatler boyu. izleyin de görün bakalım o gün de mi sis varmış yoksa birileri o gençleri orda ölmeye mi terk etmiş saatlerce? :

http://www.youtube.com/...%b6r%c3%bcnt%c3%bcleri&aq=0

sizden de, sizin kanlı savaşınızdan da, pis hesaplarınızdan da bıktık artık!

sözlükteki 20 tane yalakanızın sanki bütün bu önlemleri almayan bizmişiz gibi bize saldırmasından, her sorgulayana vatan haini damgası vurmasından, pkk destekçisi diye saldırmasından ağızlarından salyalar saçarak herkesi tehdit etmesinden de bıktık.

adam olun biraz. dürüst olun. kandırılmaktan ve kandırılmaya isyan ettiğimizi için saldırıya uğramaktan bıktık.

hesap verin! hemen, bugün.

bahanelerin arkasına sığınmadan. harcadığınız o milyarlarca doların nereye gittiğini anlatın bize. ölen askerlerin neden öldüğünü anlatın. helikopterlerin ve uçakların neden kalkmadığını, o karakolların neden güçlendirilmediğini, neden en acemi askerlerin o karakollara gönderildiğini, neden takviye gitmediğini anlatın bize.

basın açıklaması falan da yetmez. çıkın kameraların önüne, gözümüzün içine bakıp da konuşun. sorulara cevap verin. yüzümüze bakın, yüzünüzü görelim!

çıkın da hesap verin!

http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?id=19443351

(marpione, 19.06.2010 20:36 ~ 21.06.2010 20:03)

Biz bize mahkûmuz ya da 'hem o hem öteki'

2010-06-21T14:41:00.002+03:00

Batı ve biz-1

Türkiye açık bir biçimde gerek içeride gerekse dışarıda zor bir döneme giriyor. Ama bu zorluğun yeni olduğunu söylemek mümkün değil. Çünkü modern Türkiye'nin tarihi zorlukların tarihidir. Mesele zorluğu meydana getiren unsurlardır. Zorluğun neden ortaya çıktığını, nereden kaynaklandığını bilmektir.
Niye böyledir ve acaba son 170 yıldır sürekli olarak referans verdiğimiz Batı aynı dönemde benzeri zorluklarla içli dışlı olmamış mıdır? Bence bugün, özellikle bugün idrak ettiğimiz, yeni tabiriyle "yaşadığımız" problemleri anlamak için bu soru üstünde düşünmek gerekir. Ben kendi cevabımı vereyim. Batı bu dönemde bizimkine benzer sorunlar yaşamamıştır. Bu hiç sorunla karşı karşıya kalmadığı anlamına gelmez.
Batı da sosyal dönüşümler geçirmiştir. Batı da toplumsal dönüşümün siyasallaşmasından doğan iç gerilimlere tanık olmuştur. Fakat bizden farkı, orada meselelerin bir "medeniyet krizi" olarak tezahür etmemesidir.
Tanzimat sonrası iç dünyamızda çok tartıştığımız şu "medeniyet buhranı/inkırazı" tartışmasını ucundan bile olsa kaldırmak değil maksadım. Sadece şunu belirtmek istiyorum: Türkiye'nin farkı, hem sorunların tanımında hem de çözüm önerilerinde kendisine değil bir başka uygarlığa/sisteme referanslı olmasıdır. Batı'da hiç görülmeyen budur. Batı bazı entelektüel zorlamalar dışında ne kendisini ve uygarlığını kendi dışındaki bir kültüre müracaatla tanımlamıştır ne de bir meselesini hallederken benzeri bir yol tutmuştur. Batı sadece muhayyel bir Doğu tasavvur etmiş, onu da sadece sömürgeleştirme maksadıyla kullanmıştır.
Oysa bizim ana meselemiz budur: bir başka sistemi kurumları, kavramları ve özellikleriyle burada/içeride temellendirmek. Dün de buydu sorunumuz bugün de. Ne modernleşme bu gerçeğimizi değiştirmiştir ne de küreselleşme. O küreselleşme ki, bana göre, tarihin güncelleştirilmesinden, güncelleştirme anlamına gelen yerelleştirilmesinden başka bir şey değilken. Yani, belki kendimizle, geçmişimizle daha barışığız bugün, ona daha büyük bir kabulle yaklaşıyoruz, bu bütün paradoksuna rağmen, küreselleşmenin bize armağanıdır ama gene de referansımızın odağı Batı'dır.
Bu yanlış mı? Bugünden sonra böyle bir iddiada bulunmak abestir. Yanlış olan kölelik zihniyetini kabul etmekti. Kölelik demek şahsiyetsizleşmedir. Bu kısıtlamanın dışında kalan bir anlayışla Batı'ya odaklı olmak 170 sene sonra (öncesini bir an için bırakalım; Osmanlı'nın baştan beri Batı ile olan belirleyici ilişkisini bir an için unutalım) artık üstünde düşünülmeyecek, zihin dünyamızın iç gerçekliğinden birisi olmuştur.
Ne var ki, işte tam bu noktada karşımıza iki sorun çıkıyor. Birincisi zihnimizdeki Avrupa/Batı hakikatiyle kendi kültürel hakikatimizin temas sınırını şu gün yeterince belirginleştiremiyoruz. Bu muğlaklığı yaratan biz değiliz. Bu bilinçli bir tercih değil. İçinde bulunduğumuz maddi ve nesnel şartların bir uzantısı. Eğer bu bölgedeysek, eğer yeni ekonomik ve siyasal ilişkiler yeni bir ilişkiler ağı ortaya çıkarıyorsa, bu ikilemi yaşamaya devam edeceğiz. Bizi eskiden yaşadığımız "ya o ya ötekisi" ikileminden çıkarıp bugün "hem o hem öbürü" noktasına Berlin Duvarı sonrası dönem getirdi. Yapacak bir şeyimiz yok. Bugüne kadar sadece zihinsel bir tasavvur olarak yaşadıklarımızı şimdi gündelik hayat ve siyasetin sıradanlığı içinde yaşayacağız. Kısacası, biz bize mahkûmuz. Gerçeğimiz bugün budur.
Peki bu işin Batı boyutu derseniz, maalesef çarşambaya kadar beklemenizi rica edeceğim.

Hasan Bülent Kahraman

www.sabah.com.tr

21.06.2010

HASAN BÜLENT KAHRAMAN

Fear of the Dark

2010-06-19T16:37:00.000+03:00

I am a man who walks alone
And when I'm walking a dark road
At night or strolling through the park

When the light begins to change
I sometimes feel a little strange
A little anxious when it's dark.

Fear of the dark,fear of the dark
I have constant fear that something's always near
Fear of the dark,fear of the dark
I have a phobia that someone's always there

Have you run your fingers down the wall
And have you felt your neck skin crawl
When you're searching for the light ?
Sometimes when you're scared to take a look
At the corner of the room
You've sensed that something's watching you.

Have you ever been alone at night
Thought you heard footsteps behind
And turned around and no-one's there ?
And as you quicken up your pace
You find it hard to look again
Because you're sure there's someone there

Watching horror films the night before
Debating witches and folklore
The unknown troubles on your mind
Maybe your mind is playing tricks
You sense,and suddenly eyes fix
On dancing shadows from behind.

Fear of the dark, fear of the dark
I have a constant fear, thought you heard
Fear of the dark, fear of the dark
I have a phobia that someone's always there.

When I'm walking a dark road
I am a man who walks alone

Iron Maiden- Fear of the Dark